31 Ağustos 2011 Çarşamba

ERGENEKON’A, “PASİF ÇALIŞIYORLAR” DİYE ÜYE BİLE OLMADIM

Eski Çekoslovakya cumhurbaşkanı Haşek’in benzer bir itirafnamesi vardır. Aklımda iki satırı bile kalmadı. Aradım, bulamadım.
Evet, bu bir itirafnamedir…
Doğum sırasında, anamla son bağlantım olan göbeğim kesilmeden biraz önce, göbek bağımla doktorun ellerini bağladım. Boynuna uzanabilsem, oracıkta hacamat edecektim, olmadı…
Emeklemeye başladığımda en hoşuma giden, kedi ve köpeklerin gözlerini oymaktı.
İlk adımları atmaya başladığımda babama göz diktim. Anneme kötü davranıyor, gereksiz zamanlarda gereksiz yere bağırıyordu, bir gün köprü kenarında dolaşmaya çıktığımızda onu korkuluklardan aşağı ittim.
Dört ve beş yaşlarım nispeten sakin geçti. Hemen her gece avazım çıktığı kadar bağırarak annemi hiç uyutmadım. Babamın ruhu bile duyamazdı, hakkın rahmetine kavuşalı iki yıl olmuştu çünkü.
Anaokulunda iki küçük kızı bir punduna getirip tuvalete kitledim, anahtarını da sobanın içine attım.
Yine anaokulunda bana kötü davrandığını düşündüğüm bayan öğretmenin bacağını masa ayaklarından biriyle kırdım. Masa ayaklarından birini bana müstahdem Halil bulmuştu. Onun da eline üç beş kuruş sıkıştırdım tabii…
İlkokul günlerim tam bir anarşizm ile doludur. Oyuncak tabancamla bir banka şubesi soydum, iki bakkalı haraca bağladım, bir de kuaför ayarladım anama…
Annemden de artık sıkıldığımda 9 yaşıma basmıştım. Bir gün diş fırçasının kılları arasına siyanür serpiştirdim. Zavallı kadıncağız, çabuk öldü ama ağzı çok köpürdü.
Haraç vermeyi reddeden bakkallardan birinin oğlunun kulağını kestim, haraç devam etti tabii ki…
İki Türkçe, bir matematik hocamın sandalyesine raptiye yerine takozlu çivi koyduğum için biri tetanostan öldü. Diğer ikisi yaşıyor ama sakat kaldılar, topallıyorlar.
Kuş gribinin bilinmediği dönemlerde, kuş gribi olan tavuklar yetiştirdim.
Şehir suyuna bol miktarda şap attım…
Liseyi bitirdiğimde artık silah tüccarıydım.
Eroin ve esrar işlerini yardımcıma bıraktım.
Beni bütünlemeye bırakan fizik hocamı işkence ile öldürttüm (artık ben elimi bile sürmüyordum böyle pis işlere).
“Kötü tohum” diye bir film izledim, tohumlardan birkaç ton ısmarladım, ama gümrük mevzuatı nedeniyle geçişine izin vermediler. Kaçak yoldan üç büyük torba elde ettim, ithalat izni vermeyen gümrükçüye bir avuç zorla yedirdim.
Sigara ve içki kaçakçılığına başladığımda Rus dili de öğrenmeye başlamıştım.
Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesinde okurken, komünist olduğuna inandığım arkadaşlarımı ihbar ettim.
(İhbar hamişi: Bu arada Soner Yalçın’ın benden daha küçük yaşlarda daha da tehlikeli olduğunu, babasını ve annesini emeklemeye başlamadan önce fare zehriyle öldürdüğünü de ihbar etmek zorundayım. Barış Pehlivan’ı bilmezsiniz, kayınpederi ile kayınvalidesini işkenceyle öldürmek suçundan zaten Bulgaristan’da yargılanıyor. Barış Terkoğlu’nun kırdığı cevizleri bini aştı, ama anlatmayayım, yani İTÜ’nün duvarlarının dili olsa da o anlatsa… Doğan Yurdakul’un eşi sevgili Güngör ablanın dayak yemekten kanser olduğunu ise hiç yazmayayım isterseniz).
12 Eylül darbesini planlayanların arasında adım geçer.
Şu son kalkan “e-muhtıra”nın son cümlesinin noktası da bana ait… Hani, “yeter” babından…
Silahsızlanma konferansına hediye “kalaşnikov” gönderen (dolu bir de şarjör) de bendim, gazeteler kimin gönderdiğinin bilinmediğini yazdılar. Aha itiraf ediyorum, o bendim.
Usame bin Ladin’e ikiz kuleleri uçakla vurmasını ben önermiştim… Rahmetli kerata iyi becermişti işini…
Şimdilerde beni yerleştirmeyi düşündükleri bir sahilde dinlenmeyi düşünüyorum. Yoruldum artık.
Ergenekon’a, “pasif çalışıyorlar” diye üye bile olmadım.
Bilesiniz diye yazdım. Ben buyum işte…
Topladım, çarptım, böldüm… I-ıh… 69 yıl etmiyor…
Boynum kıldan ince…

Mümtaz İdil
Odatv.com

31.08.2011 13:19

30 Ağustos 2011 Salı

69 YIL HAPİS CEZASINI KABUL EDİYORUM

Odatv iddianamesi tamamlandı. 12’si tutuklu 14 sanık için 7,5 yıl ile 69 yıl arasında hapis isteminde bulunulan iddianame ile ilgili ilk haberler gazetelere düşünce Ünal İnanç ile görüşmem aklıma geldi.
Aslında 7,5 ile 15 yıl isteği yalnızca Nedim Şener ve Ahmet Şık için. Biz geri kalanlar minimum 38 yıldan başlayan istemlerle yargılanacağız.
Ama ben memnunum…
Gerçekten memnunum, çünkü Ünal İnanç aklıma soktu ve haklıydı. Üstelik en üst rakam olan 69 yılı istiyorum…
Ama bir şartla!
Devlet garantisi istiyorum. Devlet beni 69 yıl daha yaşatacak, kendi sorumluluğunda. Öyle hapse girip, üç sene sonra ölmece, öldürmece falan yok!..
“Garanti vermiyorlarsa, sakın kabul etme” dedi Ünal İnanç… “Devlet garantisini al, gir paşa paşa yat… Hastalığın falan kalmaz. Bir nevi tedavi yani…”
Aslında minimuma bile razıyım. Az mı 38 sene daha yaşamak. Çehov’un“Bahis” adlı öyküsünü okuyanlar bilirler. Bir avukat ile bir banker iddiaya girerler. Banker ölüm cezasının daha iyi olduğunu savunmaktadır, avukat ise her şeye rağmen yaşamanın güzelliğini… Banker müştemilatını avukat için hazırlatır ve avukat 10 yıllığına hapse girer.
Sonunda banker kaybeder iddiayı ve avukatı öldürmek üzere gider, ama yalnızca bir not bulur odada…
Yaşam her şeye rağmen güzel… İçeride olanlara bunu söylemek, dışarıdan biri olarak kolay gelebilir, ama dedim ya, devlet bana hapsettiği kadar süreyi yaşama garantisi versin, ben de güle oynaya gireyim hapse.
Var mısın devlet? Var mısınız savcılar? İddianameye bir not koymak ister miydiniz bu konuda?
Şaka bir yana falan değil. Artık işin şaka kaldırır tarafı bile kalmadı...

Mümtaz İdil
Odatv.com

30.08.2011 17:33

25 Temmuz 2011 Pazartesi

ÜLKEMDE YAZACAK BİR ŞEY KALMADI

Stephen King, Kemik Torbası adlı romanın ilk elli sayfasında yazar tıkanıklığını anlatır.
Daha önceden kendine ısmarlanmış romanları yazamayan yazarların intihar bile ettiğinden söz eder.
Öyle ki, daktilonun başına oturduğu halde bir satır bile yazamayan yazarlar vardır.
Tıkanmıştır…
Tek söz bile edecek hali kalmamıştır.
Bu sözünü ettiğim, bir milyon doları peşinen cebine koymuş yazarlar.
Ülkemde yazacak şey kalmadı, değil bir milyon dolar, on dolar da verseniz aynı şeyleri yazan bir yığın yazarla karşı karşıyasınız.
Miguel Asturias’ın ünlü romanı “Yeşil Papa”da, Guatemala’daki muz cumhuriyetinin kuruluşu anlatılır.
Benim ülkemde Nişantaşı sosyetesi yazılıyor hala…
Bodrum’da kim kimin koynunda onu buluyorsunuz… Hala “Ah Minel Aşk”muhabbeti…
Berdel nedeniyle ölen çocuklar üçüncü sayfaların magazinlerini süslüyor…
Ortalık “dramdan” geçilmiyor, ama bu dramın nedenini anlatan yazarımız yok.
Varsa yoksa “Alaçatı” aşkları ve saire…
Victor Hugo ünlü “Sefiller” romanını, büyük Fransız Devrimi’nin yarattığı yeni burjuva düzeninin yarattığı yeni vesayet üzerine yazmıştı.
“Vesayet” şu veya bu şekilde her koşulda ve her devlet düzeninde zaten vardı.
Fransa, krallığın vesayeti üzerine devrim yaparken yeni bir burjuva vesayeti doğurdu.
Sovyetler Birliği, kapitalizmin vesayetini yok edeceğim derken polit büronun vesayetini yarattı, işçiler de sandılar ki, kendi vesayetleri ülkeye hâkim.
Şimdi de vesayeti ortadan kaldırıyoruz diyen AKP’nin yarattığı yeni vesayet ile karşı karşıya Türkiye.
Ama kimsenin o tarafa baktığı yok.
Vesayeti olmayan bir tek ülke gösteremezsiniz… ABD dev şirketlerin vesayeti altındadır, Avrupa kendi yarattığı burjuva vesayeti altında, Arap ülkeleri petrol ağalarının vesayeti altında, Afrika ülkeleri elmas tüccarlarının…
Vesayeti yok ediyorum derken yeni vesayetler yaratılıyor.
Zenginlik el değiştiriyor, bundan nemalananlar değişiyor; seninle benimle bir ilgisi yok.
Ülke batıyor, umurum değil… Cebimde param oldukça bütün dünya benim ülkem…
Mantık bu.
Bu mantığa ne kadar yakın oturursan da o derece rahat edersin.
Bu durumda yazacak şey de kalmıyor zaten. Ne Asturias’ın anlattıkları ne de Boris Pasternak’ın sızlandıkları bir işe yaramıyor.
Bunları ilk gören de varoluşçular olmuş zaten.
Sartre, Camus, Beauvoir gibi yazarlar…
Demişler ki, üç tür insan vardır: Sisteme uyanlar, sisteme uymaya çalışan güruh ve sisteme uyamayanlar.
Bizde iki türü bol miktarda mevcut: Sisteme uyanlar ve uymaya çalışanlar…
Sisteme uymayanı ara ki bulasın.

Mümtaz İdil
Odatv.com

25.07.2011 00:04

19 Haziran 2011 Pazar

AÇIK İSTİHBARAT’A AÇIK CEVAP

Açıkistihbarat.com sitesi benimle ilgili bir yazı kaleme aldı. Hakaret etmek için nereden nasıl vuracağını şaşırmış, berbat bir yazı. Üstelik de "imzasız bir yazıyı benim üzerime yıkmaya çalışan" bir başka imzasız yazı ile. Hemen “istihbaratçı” kardeşlerimi aydınlatayım:
“Kılıçdaroğlu’nun Rakibi Baykal Değil Öcalan”dır yazısı bana, yani Mümtaz İdil'e ait değil.
Otuz yıllık edebiyat hayatımda ve onun yarısı kadar gazeteciliğimde hiçbir yazıyı imza atmadan yayımlamadım. “Müstear” isimle kitap bile yazdım (Spartacus), ama yazı yazmadım.
TİP, TKP veya TBKP gibi siyasi oluşumların hiçbirinde yer almadım.
Nereden çıkardı bunları “istihbaratçı” kardeşler bilemiyorum.
Altına imza da atmamışlar ki, yazanı bulup ona güzellikle anlatayım.
Şimdiye kadar ilk kez bir sitenin “künyesiz” olduğunu gördüm, açıp telefonu “kardeşim, nereden çıkardınız bu bilgiyi,” diye soracaktım.
“Yeteneksiz, bilgisiz, komplocu” durumuna düşürüvermişler; yazıyı benim yazdığımdan yola çıkarak. Ama ben yazmadım diyorum, şimdi ne yapacak “istihbaratçı” kardeşlerimiz?
“Olsun,” diyeceklerdir. “Ben yazmadım diyecek kadar da yalancı biridir Mümtaz İdil… Bal gibi o yazmış, üsluptan belli...”
Yazan çıkıp da, “ben yazdım” dese de değişmeyecek. Karar verilmiş bir kere. Nereden, nasıl vuracaklarını bilmeden vuruyorlar, vuracaklar.
Çevirmenliğime laf ediyorlar. Çeviri hatalarımdan mı yola çıktılar, diye düşünmeden edemiyorum. Türkçeyi zor kıvırıyorlar, hangi yabancı dil? Rusça mı? Geçiniz efendim…
Aralarında birinin benimle bir "kuyruk" acısı olduğu kesin... Adını verse de bilsem... Hani "düşmanımı daha yakın tutmak" hesabından...
“Yeteneksiz” ilan ediyorlar da neye dayanarak. Bu yazıya dayanarak ise eğer, ben yazmadım diyorum. Başka?
Acaba “istihbaratçı” arkadaşlarımız benimle bir “edebiyat” tartışmasına girmek isterler mi, şöyle toplu halde. Onlar külliyen yazsınlar, karşılayacak güçteyim bu yeteneksizliğimle…
Çok ayıpladım böyle bir sitenin “çıkarsamalarla” yola çıkmasını.
Hani bir sorsalardı. Telefonum uçan kuşta bile var.
Şimdi ne olacak peki? Hala ısrarcı olacaklar mı yazıyı benim yazdığıma dair. Oradan yola çıkarak beni yamadıkları siyasi örgütlenmeler vb… TİP’li olmak benim için onur olurdu, ama değildim, ne yapabilirim “istihbaratçı” kardeşlerim? “Bilim ve Sanat” ile “Yarın” dergilerinde yazdığım için bunu yakıştırdığınızı da biliyorum.
Yazı çamur gibi olunca, cevap da çamur gibi oluyor hakikatten. Nereden ne yazarsanız yazın aynı “seviyeye” inmek zorunda kalıyorsunuz.
Bana göre değil bunlar be “istihbaratçı” kardeşlerim.
Başka kapıya…

Mümtaz İdil
Odatv.com

19.06.2011 13:55

22 Mayıs 2011 Pazar

DİDEROT İLE SİLİVRİ ARASINDA NE BAĞLANTI VAR

Denis Diderot’nun kapatıldığı“büyük kule”, Vincennes şatosuna korkunç bir görünüm veren dokuz kuleden biriydi. Hücre üç adım eninde, üç adım boyunda sekizgen bir odadan oluşuyordu. Işığın az miktarda girmesini sağlayan yüksek kare bir de penceresi vardı.
Diderot, 1746’da Felsefi Düşünceler, bir yıl sonra Kuşkucu Gezintiler, 1749’da “Görenler İçin Körler Hakkında Mektup adlı eserlerini yayınlamıştı. 1750 yılında ise “Ansiklopedi” adlı eserine başlamıştı.
Vincennes şatosundaki küçük hücresinde yargılanacağı saati bekliyordu. Diderot’yu “kralın komiseri” olarak ün yapmış Nicolas-Rene Berryer sorgulayacaktı. Sorgu, Divan adı verilen salonda yapılacaktı.
Zabıt katibi Diderot’nun kimliğini açıkladı: Adı Denis Diderot, Langres’li, otuz altı yaşında, Paris’te Vieille Estrapade sokağında oturur, Saint-Etienne du Mond’a bağlı, Katolik dinine mensup, Papa’ya ve Roma’ya bağlı...
Ve sorgu başladı:
“Görenler İçin Körler Hakkında Mektup adlı eserin yazarı siz misiniz?
“Hayır.”
“Bu kitabı kime bastırdınız?”
“Kimseye bastırmadım.”
“Kitabın metnini birisine satmadınız, yahut vermediniz mi?”
“Hayır.”
“Görenler İçin Körler Hakkında Mektup’u yazanı tanıyor musunuz?”
“Tanımıyorum.”
“Basılmadan önce veya basıldıktan sonra bu kitabın karalamaları elinize geçmedi mi?”
“Hayır.”
“Hiç olmazsa bu kitabın nüshalarını çeşitli kimselere vermediniz veya göndermediniz mi?”
“Hayır.”
Kralın komiseri durdu. Dudaklarında anlamlı bir gülümseme belirdi. Tutuklu, inkarlarının etkisini bu gülümsemeden anlamaya çalışıyordu. Zabıt katibinin bir soluk almasına izin veren Berryer devam etti:
“Mücevherler’e geçelim. İki yıl önce çıkan bu romanı siz yazmadınız mı?”
Didero sert bir şekilde, “Hayır,” diye yanıtladı.
“Pekala... Bu kitabın metnini, basılması yahut başka şekilde kullanılması için satmadınız veya vermediniz mi?”
“Hayır.”
“Peki ya yüce parlamentonun yakılmaya mahkum ettiği Felsefi Düşünceler... Bunun yazarı da siz değil misiniz?”
“Ben değilim.”
“Belki yazanı tanıyorsunuzdur?”
“Hayır, tanımıyorum...”
“Peki ya Kuşkucu Gezintiler?”
Bir yığın reddedişin ardından, bu reddedişleri doğrular umuduyla Diderot “Kuşkucu Gezintiler”i kabul etmeyi aklınca akıllı bir hareket olarak gördü.
“Evet, Kuşkucu Gezintiler’in yazarı benim.
“Kitabın karalamaları, çalışma müsveddeleri ne oldu?”
“Yaktım...”
“Beyaz Kuş’un müsveddelerini de yaktınız herhalde?”
Diderot, başta tutturduğu yola yeniden döndü. Beyaz Kuş’u bilmiyor, yazdığını inkar ediyor, bu kitaba elini bile sürmediğini söylüyordu. Sorgu bitmişti. Zabıt katibi zaptı okudu, Diderot cevaplarının doğru olduğunu söyleyerek ifadesini imzaladı. Tam bu sırada Berryer, hüzünlü bir tavırla, “Bay Diderot,” dedi. “Korkarım burada uzun süre kalacaksınız...”
Diderot’nun başından kaynar sular dökülmüştü sanki. Felsefi Düşünceler kitabı kilisenin talimatı ve isteğiyle, Fransa Parlamentosu tarafından toplatılmış ve yakılmıştı. Ansiklopedi ise dine aykırı hükümler içerdiği için yasaktı ve kaçak olarak basıldığı için hakkında toplatma kararı vardı.
Bütün bunlar yetmiyormuş gibi, Diderot, üç adıma üç adımlık sekizgen hücresine dönmek ve orada daha bir süre vakit geçirmek zorundaydı.
Bütün bunlar 18. Yüzyılda oluyordu...

Mümtaz İdil
Odatv.com

22.05.2011 18:14

21 Mayıs 2011 Cumartesi

HUGO NE ZAMAN “ÖLÜM KOKUSU” DEYİMİNİ KULLANDI

“Ölüm kokusu” olduğunu Victor Hugo’dan öğrendim... Ceset kokusu değil sözünü ettiği ünlü yazarın; ölmek üzere olan birinin kokusu...
Bu da “timşel” gibi bir bulmaca aslında. Tüm eserlerine baksanız da Hugo’nun hiçbir yerde “ölüm kokusu”ndan söz etmediğini görürsünüz.
İyi de bu büyük yazar nerede söz etmiş olabilir “ölüm kokusundan” dersiniz?
Bu bana rahmetli Attila İlhan’ın bir öyküsünü anımsattı. Daha önce de sözünü ettiğim bir öyküsü. Attila İlhan, Andre Malraux’nun “Umut” adlı romanını Türkçe’ye kazandırmıştı. Müthiş de bir hayranlığı vardı bu ünlü Fransız yazara. Bir gün şöyle anlattı Malraux’u...
“Josef Conrad gibi gezginci yazarların son temsilcisiydi Malraux. Bu tür yazarlar artık kalmadı. Dünyanın her tarafını gezmiş, görmüş bir yazar; ama hiçbir romanında, eserinde İstanbul’dan söz etmiyor. Bu olamaz, diyorum kendi kendime. Mutlaka İstanbul’a gelmiş olmalı...
Derken bir gün bir öyküsünde şöyle bir cümle ile karşılaştım: 'Adamın gözleri öylesine aç, öylesine aç bakıyordu ki, sanırsınız Haliç’teki köprüde balık tutanların paçalarında dolaşan kedilerin gözleriydi o gözler...’”
Sonra devam etmişti Attila İlhan, “Adam İstanbul’a gelmiş, yetmiyormuş gibi Karaköy köprüsündeki kedilerin aç gözlerini bile farketmiş...”
Bu da öyle bir şey: Bütün kitaplarını okursunuz Victor Hugo’nun, ama hiç ummadığınız bir yerde “ölüm kokusundan” söz ettiğine rastlarsınız.
Ernest Hemingway’in tüm kitaplarına sinen “öldürme tutkusu” gibidir. Hiçbir yerde altı çizilmemiştir, ama bütün eserlerine sinmiştir. Sonunda öldürecek şey bulamayan ünlü yazar kendini öldürmüştür.
Honore de Balzac’ın ölümü başka bir hazin hikayedir. Kalbi sürekli tekleyen, nefes almakta güçlük çeken ve gözleri artık görmeyen ünlü yazar, bir de üstüne üstlük kangren olmuştur.
Hugo’nun çağdaşı olan Balzac, Polonya asıllı karısı Eveline Hanska ile Paris’e döndükten sonra sağlığına bir türlü kavuşamadı. 1850 yılına girildiğinde, kendisi de 51 yaşındaydı ve bir ayağı çukurdaydı. 1850 yılı yaşamının son yılıydı.
Victor Hugo işte bu büyük yazarın son gününde yanında olduğu zaman“ölüm kokusu”ndan söz ediyor.
17 Ağustos 1850, Pazar günü doktorlar Balzac’ın hayatında umudu kesmişlerdir. Bayan Hanska’nın tüm çabalarına rağmen, hiçbir doktor Balzac’a bakmayı kabul etmemektedir. Bir tek yanında Nacquart adlı doktoru kalmıştır. Aralarında şöyle kısa bir konuşma geçer:
Zorlukla soluk alan Balzac doktoru Nacquart’a, “Bana doğruyu söyleyin,”der. “Durumum nasıl?”
Nacquart bir süre sessiz kaldıktan sonra, “Ruh sağlığınızın ve inancınızın sağlam olduğunu bildiğim için size gerçeği tüm çıplaklığıyla söyleyeceğim,” der ve ekler: “Hiç umut yok!”
Balzac’ın yüzü belli belirsiz buruşur, tırnaklarını çarşafa geçirir ve yalnızca ağzından “Ya!” diye bir şaşkınlık sözü çıkar. Bir süre sessiz kaldıktan sonra sorar: “Ne zaman öleceğim peki?”
Nacquart’ın gözleri yaş içindedir: “Sabahı bulmazsınız sanırım...”
İkisi de susar.
Tam bu sırada kapı çalınır. Hizmetçilerden biri kapıyı açmaya gider. Kapı açılır, içeri şişmanca, kısa boylu bir adam girer: Victor Hugo...
Bir başka kadın hizmetçi ağlayarak Hugo’nun yanına gelir ve durumu anlatır:
“Bay Balzac ölmek üzere! Bayan Hanska odasında. Doktorlar dünden beri hastayla ilgilenmiyorlar. Saat on birden beri hırıltıları devam ediyor. Gözleri de görmüyor. Sabahı bulmayacağından korkuyoruz...”
Victor Hugo Balzac’ı görmek istediğini söyler. Yukarı, sanat eserleriyle süslü merdivenlerden çıkarlar.. İçeriden Balzac’ın hırıltıları geliyordur. Hugo o anı şöyle anlatır:
“Kadın odadan çıktı gitti. Bir süre bekledim. Mumun ışığı, salonun mehteşem eşyalarını, Porbus ile Holbein’in duvarlarda asılı duran o görkemli tablolarını çok hafif biçimde aydınlatıyordu. Bu karanlık odadaki mermer büst, ölmek üzere olan bir adamın hayaletini andırıyordu. Bütün evde bir ölüm kokusu vardı...”
Hugo, can çekişen Balzac’ın terli ellerini avucunun içine alıp sıkar, ama karşı taraftan bir tepki gelmez. Hastabakıcı kadın, “Gün doğmadan ölecek,” der. “Doktoru söyledi...”
Hugo derin bir iç çeker: “Avrupa büyük bir dehayı kaybediyor...”

Akşam saat on buçukta her şey biter... Balzac ölmüştür.
“Ölüm kokusu” ceset kokusuna dönmüştür artık ve hiçbir özelliği kalmamıştır.

Mümtaz İdil
Odatv.com

21.05.2011 22:37

15 Mayıs 2011 Pazar

YÜRÜYEN MERDİVENİ KİM İCAD ETTİ!

Matematiğin en önemli kilometre taşlarından biri olan“diferansiyel” hesabını Newton mu buldu, Leibniz mi?
“Bana ne, kim bulduysa bulmuştur,” deyip geçmek en kolayı. Sonuçta bu hesapamalar bugün kullanılıyor mu, ona bakın siz. Ama iş bu kadar da basit değil. Yaşamın “kilometre”taşlarını Recep Tayyip Erdoğan ile Kemal Kılıçdaroğlu’nun iki dudağı arasına sıkışmış olarak görürsek, dünyayı kavrayışımız da onların bize çizdiği sınırlar içinde kalmak zorunda. Oysa dünya öylesine geniş ve bilgi anlamında öyle sınırsız bir deniz ki, okudukça insan daha da bilgisiz olduğunu kabul etmek zorunda kalıyor.
Yazılarımda genelde bilinmeyenlerden dem vurmaya çalışıyor, bildiklerimi yalan yanlış paylaşmaya çalışıyorum. Yanlışlar hemen okur tarafından düzeltiliyor ve bu da çok hoşuma gidiyor. Ama mesele bu değil, mesele şu seçim ortamında insanların yalnızca 12 Haziran sonunda Türkiye’nin siyasi tablosunun ne olacağı konusuna kilitlenmiş olması. Oysa istesek de istemesek de 12 Haziran gelecek ve geçecek. Bu dünyaya varoluşçuların deyimiyle “fırlatılmış” biz insanlar yine günlük yaşamımıza döneceğiz. Beklentileri olanlar beklentilerinin hayata geçmesi için çabalayacak, olmayanlar ise gündelik yaşamlarını sürdürecekler.
Gazı alınmış balon gibi sönecek bir siyasi yaşam sürecine gireceğiz. Gerçi Türkiye gibi demokrasinin henüz kendine yer bulamadığı yönetimlerde siyasi arenadaki renklilik öyle kolayca uçup gitmez, bir yığın konu gündeme gelecek ve yeniden kızışacaktır, ama insanların seçim öncesindeki hararetli tartışmaları güncelliğini sürdürmeyecektir.
Bu gibi durumlarda belki gerilere dönüp bakmakta, bilgi dağarcığını genişletmekte yarar var. Ama diyebilirsiniz ki, diferansiyel hesabını Leibniz bulsa ne, Newton bulsa ne? Bunun bize pratikte ne yararı var?
Kocaman bir yanıt: Hiç...
Yürüyen merdivenleri kimin bulduğunu bilmiyoruz, ama günde en az bir iki sefer biniyoruz. Onun gibi bir şey... Bakkaldan ekmek alırken diferansiyel hesabı yapmadığımıza göre, bırakın onlarla uğraşanlar uğraştıkları yerde kalsınlar.
...de, dünyayı kavramak dediğimiz zaman işte, bakkal hesabı, daha bilimsel adıyla “aritmetik” yetmiyor. Başka hesaplar da gerekiyor. O zaman belki iki bin yılı aşkındır insanoğlunun varoluş nedenini araştırması da bu yüzden.
Bundan da bana ne, denebilir aslında. Varsak varız, bundan sonra var olacaksak da bizim dışımızda güçlerin takdiridir...
Türkiye’nin yüzde sekseni buna inanmış durumda zaten. Dünyanın da önemli bir bölümü... Sonuçta olup olmadığı belli olmayan bir başka dünya için hazırlıklar yapılıyor. Bu dünyada her şeyin bittiğine inanan“uyanıklar” da öteki tarafa bilet keserken, burada afiyetle yaşıyorlar.
Bu noktada dünyayı kavramanın gerekliliği ortaya çıkıyor. Hayatı bakkal, iş yeri ve ev üçgeninde dönen biri için kilometreyi doldurmak önemli olacaktır. Bunun için “iyi vatandaş” olarak yaşamak yeterlidir ve bunun bedelini alacağını düşünmektedir.
Ama bu dünyayı kavramaya çalışan beyinlerin sıkıntısı daha da büyüktür. Verilene razı olmaz, çünkü verilen bir başkası tarafından kendine sunulmakta, ama adı değiştirilmektedir. Oysa aklı çalışan, varoluş nedenini kurcalayan biri için başkalarının kendisine sunmaya hakkı olmadığını düşündüğü “dünya nimetleri”ni sorgulama başlayacaktır. Bu sorgulama da kendiliğinden oluşmamaktadır. Var olan bilgilerin üzerine bilgi eklemekle mümkün olabilmektedir ancak. Bu da mutsuzluğu getirecektir belki, ama en azından kişi “etrafında dönen” dolapların farkında olacaktır.
Buradan hareketle aynı anda bakılabilir neden Balzac, Stendhal, Zola, Dostoyevski, Tolstoy, Steinbeck okumak gerekliliği... Kitap okurken veya bir konu üzerine çalışırken kilit noktalardan yola çıkmanın zorunlu olduğunu fark etmesi gerek insanın. Dünyayı kavrayabilmenin onu mutsuz edeceğini bilmesi bile, bir başka kitlenin mutluluğu yoluna döşenmiş bir adet tuğladır.
Bu yazı da nereden çıktı diye sormayın. Bunu izleyecek yazılar bundan böyle, neden 19. Yüzyıl klasiklerini okumak, neden aritmetik dışında matematik bilmek, neden arabanın vitesi dışında “hız” problemlerini çözmek gerekliliğini de anlatacaktır.
Şimdilik bu kadarı bir başlangıç olsun.
Bu arada yürüyen merdiveni kimin icad ettiğini de söyleyeyim bari: 1892 yılında ABD'li Jesse Reno...

Mümtaz İdil
Odatv.com

15.05.2011 16:03