22 Temmuz 2012 Pazar

ADNAN KESKİN CHP İÇİN NE YAPABİLİR ?

Örgütçü bir kimlik. Tüm partiyi sopayla da olsa dize getirecek kadar hırslı bir isim: Adnan Keskin.
CHP için belki de en gerekli olan zamanda en yüksek oylardan birini alarak parti meclisine seçildi. Zaten gelişi de bir maceraydı. Denizli'den ön seçimle kazanıp Meclis'e girdi.
Yılmadı. Yetmiş yaşına rağmen hala partili, hala örgütçü. Şimdi soru şu: Adnan Keskin CHP için ne yapabilir? Öncelikle şunu yapabilir, partiyi hizaya sokar. Eminim ki onu dışlamaya çalışan bir yığın adam olacaktır. Ama o yine de yılmayacaktır. Partinin ikinci adamı olmaya her zaman razıdır ve görevini hep o şekilde yerine getirmeye çalışacaktır.
Kemal Kılıçdaroğlu dümeni iyi tutturamadı. CHP'yi YCHP haline getirmekle büyük hata yaptı. YCHP belki doğru bir adımdı, ama bu şekilde değil. Cumhuriyetin kazanımlarının bir bir yok edildiği bir dönemde AKP'ye payandalık yapmak durumunda kaldı. Ne adına, bir dakika düşünün. Güneydoğu politikası adına. Kirli savaşın son verilmesi konusunda AKP ne dediyse onun dediklerini yaptı.
Son demecinde kullandığı cümle ise tam anlamıyla bir teslim oluştu:"Fethullah cemaatinin siyasete karıştığı konusunda elimizde somut bir veri yok."
Bu, Atatürk'ün kurduğu Türkiye Cumhuriyeti'nin kimlik değiştirmesine izin vermek için Pennsylvania’ya bir selam göndermekti. Bu, asla YCHP'nin iktidar yolunu açamazdı.
Fethullah Gülen cemaati şu anda dünyanın en büyük siyasi örgütlerinden biridir. Öylesine güçlü bir örgüttür ki, dünya haritasını bile değiştirebilir. ABD onun için kılına bile dokunmamaktadır.  Bu böylesine açık ve belirginken, Kemal Kılıçdaroğlu'nun cemaati siyasetin dışında tutmaya çalışması komik olmaktadır.
Adnan Keskin bunlara yüz vermeyecek kadar katı bir cumhuriyet adamıdır. Bu yüzden gelişi de engellenmeye çalışılacaktır mutlaka, ama elindeki tüm güçlere rağmen Atatürk cumhuriyetini yıkmaya bir türlü muvaffak olamayan Gülen ve AKP boş durmayacaktır.
Geleceğe şöyle bir bakalım: AKP ciddi anlamda zayıflıyor. Hala eski gücünü koruyorsa da, bunu devam ettirmesi büyük sorun. Artık sıcak para girişi eskisi kadar olamıyor. Zaten Başbakan Erdoğan da bir sonraki seçimde aday olmayacağının işaretlerini verdi. Hedefi cumhurbaşkanlığı. Yetkileri artırılmış, neredeyse "devlet başkanı" statüsünü de zorlamaya çalışsa da, olamayacağını gördü. Hayatının son dönemini cumhurbaşkanlığı koltuğunda rahat rahat geçirmeye çalışacak. Şu andaki yetkileriyle bile yeterince güçlü sayılabilecek konumda. Bir de Numan Kurtulmuş'u başbakan olarak atayabilirse, Turgut Özal'ın Yıldırım Akbulut'u başbakan ataması gibi bir rahatlığa girecek. Zaten yapılan konuşmalar ve görüşmeler bunun etrafında dönüyor. Bu durumda kuvvetli bir CHP gerekiyor. İktidara alternatif olabilecek bir CHP. Şimdiki kadrosuyla CHP'nin bunu yapması neredeyse olanaksız. Kemal Kılıçdaroğlu'nun güçlü bir adam olması için güçlü bir kadro kurması gerekiyor. Bunu da sağlayabilecek tek adam Adnan Keskin görünüyor.
Yüzyılımızın en büyük sorunu örgütlenememek. Anarşistler ve aktivistler dışında hiçbir toplumsal kuruluş örgütlenmeyi beceremiyor. Cemaatler örgütlenmeyi Allah adına yaptıklarından, onlara sosyal örgütlenme deme olanağımız yok.
Dünya tarihinde üç kitle sağlam bir örgütlenmeye gitmiştir: İlkel toplumlar, faşistler ve dinciler... Hepsinin de tek lidere ihtiyacı vardı. İlkel toplumlar büyücü veya kabile reisine itaat ederlerdi. Faşistler de öyle, tek bir lider. Dinciler de Tanrı kavramına sığınmaktadırlar. Oysa toplumsal düşüncenin temelinde insana inanmak, ihtiyaç duymak vardı. Bu, Lenin'e, Marks'a, Engels'e ve daha sayabileceğimiz yüzlerce komünist felsefeye inananlara rağmen gerçekleşemedi. Çünkü düşünen ve kendini yetiştiren her kişi potansiyel bir lider konumuna giriyordu. Bu, sosyalizmin "yaman" çelişkilerinden biri olarak süregeldi. Birilerinin kendini ikinci adam olarak ataması ve liderliğe asla soyunmadan toplum için çalışması gerekiyordu, olmadı. CHP'nin içine baktığınızda, her birinin potansiyel CHP lideri olduğunu göreceksiniz zaten. Bu yüzden belki Adnan Keskin gibi, kendini partiye adayan ama asla lider olmaya çalışmayan bir adama ihtiyaç olduğunun farkına varmak gerek.

Mümtaz İdil
Odatv.com

22.07.2012 16:03

4 Haziran 2012 Pazartesi

PUŞKİN NEYSE FAZIL ODUR

Ben yazmaktan bıkmayacağım, sizler okumaktan bıktığınızda lütfen başka bir yazıya geçin. Makale yazıyorum olmuyor, mektup döşeniyorum kimsenin tındığı yok, konuşacağım Ergenekon sanığı olmam nedeniyle kimse söz vermiyor.
Bu ülkenin sanat değerlerini ayaklar altına almaya çalışanlarla sonuna kadar mücadele edeceğim. Benim onları savunmaya kalkışmam belki onlara zarar verecek, bilemiyorum. Ama bunu göze almak zorundayım. Şimdiden onlardan mahcup bir şekilde özür diliyorum.
Diyanet işleri başkanlığının “cenin” için yaptığı açıklama gibi. Herkes Allah adına konuşmayı kendine hak biliyor ve bu kulvardan ver yansın ediyor. Karşı yazı yazdığınızda, “tanrı tanımaz, ateist, inançsız, zındık” olup çıkıyorsunuz. Öyle ya, herkesin Allah kelamıyla konuştuğu bu ülkede, Allah’ın sözleri bile çarpıtılır oldu. Utanma da yok bunlarda...
Kürtaj konusu açılıyor, din bilginleri sahnede... Sezaryen konusu açılıyor, yine onlar sahnede... Sanat konusunda en öndeler... Üstelik hepsi de yaşını başını almış “tosuncuklar”.
Bir zamanlar Katolik dünyanın sanatçıları ve bilim insanlarını tanrı adına yargıladığı dönemlere döndük. Ortaçağ zihniyeti, kendini aydın sananları bile sarıp sarmalamış. Engizisyon mahkemeleri televizyonlarda kuruluyor ve insanlar buralardan cellatın kucağına gönderiliyorlar. Mahkemeye falan gerek yok. Bakıyorlar ki, mahkeme hafif kalıyor, Allah adına halkın kucağına getirip bırakıyorlar: “Vurun Kahpe”ye misali...
Tarih bu gibilerini çok gördü. Hiç kazanamayacakları bir savaş olduğunu biliyorlar aslında, ama yenildiklerini görmeyeceklerinin de bilincindeler. Şu ölümlü dünyada cepleri ne kadar şişerse o kadarı kâr.
Amin Maalouf’un “Semerkant” kitabını da yasaklasınlar. Ömer Hayyam’ın hayatını anlatıyor çünkü... Ama haberleri yok, okumuyorlar. İçgüdüleriyle hareket ediyorlar, koklayarak büyüyorlar, sırnaşarak yollarını çiziyorlar. Nereye sataşmak pirim yapıyorsa, o saflarda hemen yerlerini alıyorlar.
18’inci yüzyıl bitip de 19’uncu yüzyılın başlamasına bir yıl kala, yani 1799’da Puşkin doğduğunda, Çarlık Rusya’sı nasıl bir “belanın” doğduğunun farkında değildi.
Özgürlük bilincini tüm Rusya’ya yayan bu dahi edebiyatçının şiirleriyle yaptığını şimdi Fazıl Say besteleriyle yapıyor.
O sıralarda Puşkin “Özgürlük” adlı şiirinde şunları yazıyordu:
Sahipsiz bir yazgının türettiği,
Ey bu dünyanın despotları, titreyin,
Siz ise, yürekli olun ve kulak verin,
Aşağılanmış köleler, ayaklanın haydi!
Nereye baksam
Her yerde zincir ve kamçı,

Gözyaşları ve esaretin
Karşısında yasaların utancı.
Ancak orada, çarların da üzerinde
Bir yer var, acıların bulunmadığı
Kutsal bir özgürlüğün
Güçlü yasalarla kaynaştığı.
Başta Çar olmak üzere, tüm Rusya’nın bir anda tek hedefi haline gelir Aleksandr Sergyeviç Puşkin. Her despot iktidarın yaptığı gibi, onun da ortadan kaldırılması için “maşalara” fetvalar yazdırılır, söyletilir.
Bir tek Puşkin mi? Tarih onun gibi binlerce ilericiyi yüreğinden çıkarıp, bağnazların arasına salıvermiş. Onların ortaya çıkması engellenemez. Bağnazlar yetiştirilir, dahiler doğar. Hiç kimse doğuştan bağnaz değildir, kaderi daha önceden çizilmemiştir. Sonradan yetiştirilirler ve bunun da “Tanrı vergisi” olduğunu söyleyiverirler.
Bu sayfalarda boşuna Steve Biko’yu, Victor Hara’yı, Paul Robson’u yazmadım. Her biri sistemin öğüttüğü aydınlardı. Her biri ezilenin, yoksulun yanında olan gerçek sanatçılardı. Her sanatçı, var olan sistemle çatışmak zorundadır. İnsanlığın geleceği, aydınlığı için muhalefette olmak zorundadırlar. Bu onların doğasında vardır.
Ne zamanki insanlar aynı düzeyde saygıyla anılacaktır, o zaman belki sanatçıya da ihtiyaç olmayacaktır. Ama böyle bir sistem yaratılamayacağına göre, onlar daima canlarını da tehlikeye atmak pahasına sanatlarını icra etmeyi sürdüreceklerdir.
Korkunun temelinde yatan da bu zaten. Halkın bilinçlenmesi, okuması, sorgulaması bir avuç aydın geçinen bağnazın ekmeğine mani olacak, biliyorlar.
Dünya şunu kabul ediyor artık: Bir ülkede müzik kültürü gelişmişse, o ülkede çağdaşlık ve insanlık da yerleşmiş demektir. Müzik insana asla kötülük aşılamaz. Kaderciliğe, boşvermişliğe, bunalıma sürükleyen müzikler elbette vardır, ama temelinde onlar bile kötülüğün tohumlarını insan ruhuna ekmez. Acıma, paylaşma, bağışlama, hoşgörü tohumlarıdır müziğin ektikleri.
Parmaklarından dünyanın en büyük yorumları dökülen Fazıl Say’ın asıl büyüklüğü yaptığı bestelerdir aslında. Bunu bile görmeyecek kadar kör ve bağnazlar tarafından suçlanmakta ve linç edilmek istenmektedir.
Bakın tüm geri kalmış ülkelere, ne demek istediğimi, kimleri yok etmeye çalıştıklarını görürsünüz.
Bu yazı bu ülkenin aydınları için yazılmış bir yazıdır. Değilse, ben yazıp ben okuyorum demektir.
Daha çok Fazıl Say yetişmeli bu ülkede, yüzlerce... binlerce... Ancak o zaman adam olabiliriz.
Kucağına oturttukları sazlarını tıngırdatmaktan aciz kişilerin “leş” muhabbetiyle çok sesli müzik düşmanlığının bu boyutlara taşındığını unutmayın lütfen.
Not: Yukarıdaki Puşkin şiiri, günahıyla sevabıyla tarafımdan Rusça aslından çevrilmiştir.

Mümtaz İdil

Odatv.com



04.06.2012 17:47

2 Haziran 2012 Cumartesi

KILIÇDAROĞLU'NA AÇIK MEKTUP

Sn. Başbakan'a açık bir mektup yazdığım için, size gönül rahatlığıyla yazma hakkını kendimde buluyorum. "Sıkıysa ona yaz" gibi bir derdim olmadığını böylelikle göstermiş oluyorum. 
Çoktandır yazmak istiyordum, ama önce Başbakan'a yazmam, ardından size yazmam gerektiğini de biliyordum. Zira bu ülkede olan tüm olumlu-olumsuz olayların baş sorumlusu Sn. Başbakan ve bağlı bulunduğu hükümet, parlamento ve partisidir. 
Öncelikle parlamento bağlamında olmak üzere, ana muhalefet partisi olarak sizin sorumluluklarınız ondan aşağı kalmıyor Sn. Kılıçdaroğlu. Öyle ekonomiye falan girmeyeceğim. Sizin öncelikli gündeminizin terör ve işsizlik olduğunu dünkü Medya Mahallesi programında söylemenizle bir kez daha öğrenmiş olduk. 
Ama yargı ve kültür-sanat konusuna hiç değinmiyorsunuz. Adaletsizliğin ne boyutlara vardığının elbette farkındasınızdır Sn. Kılıçdaroğlu. Ama lütfen, biz dünya kadar bu konuda girişimde bulunuyoruz, medya yer vermiyor, demeyin. İnandırıcı olmuyor.
Bir ülkede hem iktidarın hem de muhalefetin şikayet ettiği bir medya olabilir mi? Demek ki siz iyi kullanamıyorsunuz, aklıma bundan başka bir şey gelmiyor. 
Onlarca, yüzlerce insan size destek verdiği, inandığı için bedelini çeşitli biçimlerde ödüyor ve siz onların yanında değilsiniz, umut olamıyorsunuz. 
Danışmanlarınızı merak ediyorum Sn. Kılıçdaroğlu, size bir tek Aleksandr Dumas Pere'in hikayesini mi anlattılar, başka hikayeniz yok mu? 
Gündemi Başbakan'ın belirlediği ve sizin de ona cevap yetiştirdiğiniz eleştirilerine hiç girmiyorum, zaten kabul etmiş durumdasınız. Ama gündemi belirlemek için attığınız adımların yanlış olduğunu, Türkiye'nin çıplak ve acı gerçeklerini iki kelimeyle dile getirmek yoluyla muhalefet yapılamayacağını size kimse söylemiyor mu?
Tiyatro sanatını "elitist" bir grubun sanatı olarak gören Başbakan'a sizin öyle olmadığını göstermek için vücut dilinizi kullanmanızın yeterli olacağını mı düşündünüz? Bu mudur tiyatrodan anlayan CHP kültür adamları? 
Sokağa dökeceğiniz tiyatro grupları yok muydu Sn. Kılıçdaroğlu? Partinize bağlı tüm yerel yönetimlerde tiyatro çıkarması yapamaz mıydınız? Devlet Tiyatroları'na tüm üyeleriniz ve eşleriyle baskın yapıp, "Bir Delinin Hatıra Defteri" oyununu izleyemez miydiniz?
William Shakespeare'in "Kral Lear" oyunundan bir küçük alıntı size Sn. Kılıçdaroğlu:
Kral Lear: "İliklere kadar işleyen bu azgın fırtınayı sen bir şey sanıyorsun. Sana göre belki de öyledir. Ama asıl büyük illetin bulunduğu yerde küçüğü pek hissedilmez. Bir ayı ile karşılaşsan kaçarsın tabii, ama yolun gürleyen denize çıkıyorsa, döner hayvanla kapışırsın."
Bilmem ne demek istediğim anlaşılabiliyor mu? Ya da ne bileyim, ne demiş Nefi? tahir efendi bana kelp demiş iltifatı bu sözde zahirdir, maliki mezhebim benim zira, itikadımca kelp tahirdir.
Yani çok mu zor danışmanlarınızdan birinin böyle bir dörtlüğü bulması. Çok mu zor gazetecileri tasmasından çeken birilerine yanıt vermek? Kabul, düşmanınıza düşmanınızın silahıyla vurmak istiyorsunuz. İyi de Sn. Kılıçdaroğlu, karşınızdaki adam mitralyöz kullanıyor, siz hale pistolettesiniz.
Çevrenizdekiler size uçaksavar diye yutturuyor elinizdekini, yedek mermi falan da yok zaten, namluya sürülü tek mermi. Siz o niyetle tek atış yapıyorsunuz, yenik düşüyorsunuz. CHP ile organik bir bağım yok, ama yedi sülalem çok partili sisteme geçildiğinden beri CHP'ye oy verir. Öldürseniz vazgeçmezler. Bu insanlar için umut olmak zorundaydınız, bence olamadınız Sn. Kılıçdaroğlu. 
Nobel ödüllü, Guatemalalı yazar Miguel Asturias, Yeşil Papa romanında insanın çevresindekilerle birlikte insan olduğnu ve ses verdiğini yazar. Danışmanlarınız Sn. Kılıçdaroğlu? Nereden buldunuz onları?
Belli ki, AKP'nin yumuşak karnının kültür ve sanat olduğunu size kimse söylemedi. Sizin de aklınıza bile gelmedi. Sanatçılar dışlandığında siz de dışarıda kaldınız, toplantılara çağrıldığında da. Varsa yoksa ekonomi dediniz. Ben şu küçük ekonomi bilgimle hemen size söyleyeyim Sn. Kılıçdaroğlu, şimdi sırada orman vasfını yitirmiş arazilerin satışı ve yabancı uyruklulara toprak satışı var. Bu yaklaşık yirmi milyar dolar sıcak para demektir ve bu parayla hükümet daha iki yıl bu ekonomiyi çevirir. Sonrasında yeni satış alanları bulacaktır. Türkiye burası Sn. Kılıçdaroğlu, zenginliği bol bir ülke. Daha madenlerin külliyen satışına bile gelinmedi.
Siz ekonomi, işsizlik dedikçe ayakta durduklarının farkında da değilsiniz. Ekonomi söylemiyle bu hükümeti zayıflatamayacağınızı artık anlamalısınız. Kentsel dönüşüm projesi denilen bir ucubenin yarattığı ve yaratmaya devam ettiği devasa sermaye bunları daha uzun süre size karşı koruyacaktır.
Dedim ya, küçücük ekonomi bilgimle bunları söyleyebiliyorum. Ben buna inanır, gördüğüme taparım. Görmediğime ne inanır, ne tapar ne de başımın üzerine oturturum.
Kültür ve sanat konusundaki inanılmaz zayıflıklarını, ucuzluklarını, düşmanlıklarını kullanmak yerine, en kuvvetli oldukları alandan yıpratmaya çalıştığınız hükümet, bu arada kültür sanat konusunda da donanımlı olmaya başladı bile. Elinde kocaman bir çarşafla, sanatı "mutaassıp" hale getirmeye hazırlanıyor. Muhafazakar sanat kapıda...
Ne yapacaklar şimdi biliyor musunuz Sn. Kılıçdaroğlu? Devlet opera ve balesini ortadan kaldıracaklar. Sözleşmeli elemanlar alarak ikame edecek ve bir  süre sonra  da, kadrolular emekli olunca yani, sözleşmelerini uzatmayacaklar sanatçıların.
Operaya "ayağına basılmış kadın", baleye "erotik sahne gösterimi"diye bakan zihniyetin karşısında, küçük bir soru size Sn. Kılıçdaroğlu, en son ne zaman opera veya baleye gittiniz? Ya tiyatroya? Sinemaya? Vakit mi? Geçiniz lütfen. Buna siz bile inanmazsınız, eminim.

Kültürel değerler geçmişi sosyal demokrat bir bakan tarafından yerle bir edilirken, kazılar durma noktasına gelmişken, hükümet tarihi kalıntılara"çanak-çömlek" derken, Fazıl Say linç edilirken, yalaka yazarlar köşe başlarını tutmuşken siz hangi kültür politikası uyguladığınızı açıklayabilir misiniz Sn. Kılıçdaroğlu.
Alexandre Dumas yetmiyor Sn. Kılıçdaroğlu, daha çok okumanız gerekiyor.

Mümtaz İdil
Odatv.com

02.06.2012 10:38

26 Mayıs 2012 Cumartesi

HA GAYRET, FAZIL SAY'I TÜKETECEKSİNİZ

Fazıl Say gibi dünya çapında yetiştirdiğimiz bir sanatçı, dünyanın geri kalmış ülkeleri dışında nerede olsa devlet koruması altındadır.
Kimi ülkelerde ise altın fanus içerisinde saklanır. Üzerine titrenir, her türlü kolaylık sağlanır ve desteklenir.
Ama dedik ya, "muhafazakar sanat" tartışmalarının yapılmadığı, çağdaşlaşma aşamasını kotarmış, devletin başındaki kişinin sanata müdahale etmediği ülkelerde geçerlidir bu.
Hürriyet gazetesinin 6. sayfasında, Fazıl Say hakkında iddianame hazırlandığı ve Twitter'de Ömer Hayyam'ın şiirini yayınladığı için 1,5 yıl hapsi istendiği yer alıyordu.
Aynı sayfada, bir öğretim görevlisinin "forması üzerinde liseli bir genç kız" istediğine ilişkin haber vardı. Öğretim görevlisinin tutuksuz yargılanacağı belirtiliyordu. İşin daha da korkunç ve utanç
verici olanı, öğretim görevlisinin adı gizleniyordu.
Yukarıda Ömer Hayyam'dan alıntı yapan Fazıl Say... Aşağıda uçkuruna sahip olamayan emekli bir öğretim görevlisi...
Yukarıda Amin Maalouf kadar Hayyam düşkünü bir sanat adamımız... Aşağıda öğrencileri teslim ettiğimiz bir öğretim görevlisi...
Elinizi vicdanınıza koyun ve bir an düşünün: Türkiye'ye hangisi yakışıyor? Hangisi bu ülkenin değerlerini uluslararası alanlara taşıyor? Hangisi bir övünç kaynağı? Kendini bilmez, sanat ile ilgisi olmayan ve hatta kıskançlıktan çatır çatır çatlayan üç kişi Fazıl Say hakkında suç duyurusunda bulunuyor, savcılık ise takipsizlik kararı vereceği yerde 1,5 yıla kadar hapis cezası istemiyle iddianame hazırlıyor.
Ötekine gelince, o "kızlar bana hayrandı, o yüzden istedim" diyerekten paçayı kurtaracaktır.
Fazıl Say için hazırlanan iddianamede, şiirin Ömer Hayyam'ın şiiri olduğu hiç dikkate alınmadan, Fazıl Say'ın "Kamusal tartışmaya hiçbir katkıda bulunmayan ve üç büyük dinin mensuplarının ortak değerleri
olan Allah, cennet ve cehennem gibi kavramlara yönelik hisselerini nedensiz yere incitecek ve bu kavramların anlamsız, gereksiz ve değersiz olduğu kanaatini uyandıracak şekilde dini değerleri
aşağılamak kastıyla yazıldığı kanaatine varılmıştır," deniyor.
Şiir Ömer Hayyam'ın... Burada Fazıl Say alıntı yapmış. Aynı alıntıyı Hürriyet gazetesi de yapmış.
Ömer Hayyam da mı yasak bu ülkede? Ucuz olaylar, ucuz yazılar yaratıyor. Kimi zaman "infial" duyguları, yazıları de etkiliyor ve kaliteyi düşürüyor. Fazıl Say için yazılacak binlerce güzel şey varken, bu gibi olaylarla karşılaştırma yapmak bile onun değerine gölge düşürüyor.
Kaç tane insanımız var gururla andığımız? Yoksa, sanatçıdan sayılmayan bir elitist olarak mı görülüyor Fazıl Say? Batı sanatına hayran olan, onlar için çalan ve bu ülke için hiçbir değer taşımayan biri mi?
Futbol takımları niye koşuşturuyor Avrupa ülkelerinde o zaman? Türk Havayolları neden "eurolig" falan düzenliyor o zaman? Mevcut iktidarın Fazıl Say ve onun gibilerden hoşlanmadığı çok açık.
Ama en azından tahammül göstermeleri gerek. Fazıl Say gibi sanatçıları kaybetmemiz, bizi bir kaç kez daha Ortadoğu ülkesi yapmaya itmekten başka işe yaramaz.
Keşke onlarca, yüzlerce Fazıl Say olsa bu ülkede de, kendimizi sanatın her kolunda dünyaya kabul ettirebilsek. Ama bir tanesini bile korumaktan aciz durumdayız. Üç tane kendini bilmez adamın Fazıl Say düşmanlığı, dünya çapında bir değerimizi müziği bırakmanın eşiğine kadar getirebiliyorsa, vay halimize. Fazıl Say'lar kolay yetişmiyor, ama "suç duyurusunda bulunan" az akıllılar bu ülkede sayamayacağınız kadar çok. Gizli tanık bile çıkar aralarından, Fazıl Say'ın tüm eserlerini Chopin'den tırtıkladığını bile söyleyebilir.
Böyle bir ülkeyiz işte...

Mümtaz İdil
Odatv.com

26.05.2012 12:45

13 Mayıs 2012 Pazar

GAZETECİ Mİ KİMLİKTİR GAZETE Mİ?


15 yılı aşkın süre, muhabirlikten yöneticiliğe kadar her alanda gazetecilik yaptım. Ama hep sıradan bir gazeteciydim.

Haber koklamasını beceremedim, haber neredeyse tersine gittim, ajans döneminde hızlı hareket etmem gerekmesine rağmen yavaş kaldım, devlet memurluğundan gazeteciliğe geçtiğim için, o sıralarda Dışişleri Bakanlığı Müsteşar yardımcısı olan İnal Batu'nun odasına önümü ilikleyerek girdim (ne de olsa ilk kez bir müsteşar görüyordum.)

ABD Dışişleri Bakanı James Baker, Irak müdahalesi için Türkiye'ye geldiğinde basın toplantısı yaptı, tek kelime anlamadım vs, vs... Gerçi o zaman herkes bir ürkmüştü Baker'ın konuşmasından. Tek kelime çeviri hatası savaş nedeni bile olabilirdi. Özal makul düzeyde konuşmuştu, anlamıştık, ama Baker için Esenboğa iç hatlar bölümünde bütün gazeteciler toplanmış, ingilizcesi iyi olanlar çevirmiş, tartışmış biz de yazmıştık.

Gazetecilik zor meslek, bunu anladım bunca yıl sonra. Öyle, "ben gazeteci olacağım," demekle de olunmuyor. Kimi zaman üzüntülerle, kimi zaman hayal kırıklıklarıyla ve çoğunlukla da endişelerle geçen bir süreci yaşamayı göze almak demek. Ama son zamanlarda tuhaf bir düşünce biçimi su üzerine çıkmaya başladı.

Bu ülkede gazetecilik, insanların kendi kendine verdiği bir "paye" durumuna indirgendi. Kendisini sırça köşküne çeken ve dünyaya bulunduğunu sandığı tepeden bakanlar kendilerine gazeteci demeye başladı. Bu doğal. Kendine gazeteci diyebilir, ama karşılaştırma yapmaya başladılar bir yandan da... Şu gazeteci, bu değil, öteki gazeteci sen değilsin gibisinden. Bunu açıkça da yaptılar, üstülü örtülü de...

Samsun'dan Hatay'a, Edirne'den Ardahan'a tüm Türkiye sathında binlerce, on binlerce yerel gazeteci var. Ama onlar "büyük gazetelerde"yazmadıkları için gazeteciden sayılmıyor. Birinin gazeteci sayılması içinSevilay Yükselir, Nagehan Alçı, Nazlı Ilıcak, Rasim Ozan Kütahyalı vb. gibi isimler tarafından mutlaka tanınması gerekiyor. Kriter bu. Onlar tanıyorsa "okey", tanımıyorsa asla gazeteci değiller. Bir de bunlar namuslarını ortaya koymazlar mı? "Onu gazeteci sayıyorsanız, onuruma yediremem... Bana özür borçlusunuz. Beni karşılaştırdığınız kişi kim? Gazeteci bile değil? Kendine gazeteciyim diyor, ama tanıyan yok..."Böyle gider durur.

Kendilerini sırtından itenleri "duayen (ne demekse)" sayıp, Anadolu'nun emekçilerine burun kıvıran "neon ışıklarıyla adları yazılmış" gazetecilerdir bunlar. Kendilerini her gün aynada süzer ve ne muhteşem gazeteci olduklarını tekrarlarlar. Çeşitli yollardan ulaştıkları "köşelerine" muhabir takımının ne güçlüklerle çalıştığını düşünmeden çekilirler. Oysa yazdıkları her yazı, muhabirlerin getirdiği haberlerdir.

Anadolu'nun her kesiminden binlerce havadis, haber merkezlerine yığılır, gazete emekçileri tüm güçleriyle haber yetiştirmek için uğraşırlar, bunlar aradan cımbızla çektikleri üçüncü sayfa haberlerini toplumsal bir bunalımmış gibi sunmaya çalışırlar. Ne siyasi geçmişleri yeterlidir, ne kültürel birikimleri, ne de zekaları. Tek bildikleri kendilerine verdikleri gazeteci kimliği, daha doğrusu gazete kimliğidir. O yüzdendir işte Türkiye'de gazeteciliğin düştüğü pespaye durum. Kendi meslektaşlarına saldırılır, umursamazlar, kendilerine saldırıldığında da ciyak ciyak insan haklarından, onurdan ve haksızlıktan söz ederler. Bunlar "memleketimden gazeteci manzaralarıdır". Suya sabuna dokunmadan sonsuza kadar yaşayacaklarını sanırlar.

Mümtaz İdil
Odatv.com

13.05.2012 15:21

ERDAL EREN İLE CİHAN KIRMIZIGÜL AYNI DÖNEMİN KURBANLARI

12 Eylül faşist darbesinde yaşı büyütülerek idam edilen Erdal Eren ile Galatasaray Üniversitesi Enüstri Mühendisliği Fakültesi öğrencisi Cihan Kırmızıgül'e verilen 11 yıllık infaz cezası aynı şeydir. Erdal Eren davasında da elde somut delil yoktu, Cihan Kırmızıgül davasında da...
Erdal Eren'in gencecik hayatı kurban edildi, aynı ölçüde olmasa da Cihan Kırmızıgül'ün de hayatı bir anlamda kurban edildi. Sebep: "Emsal oluştursun!" Böyle hukuk olur mu? Sivil vesayetin ne aşamalara geldiğinin farkında mısınız? Bir yanda Başbakan bile güya durumdan şikayet edermiş gibi davranırken, diğer yandan mahkemeler ardı ardına tam yetkili kararlar veriyor. Başbakan, "yargıya müdahale edemiyoruz,"mesajını veriyor, ama yine aynı Başbakan, bir telefon ile Galatasaray'ın Şükrü Saracoğlu stadyumunda, kamera ışıkları altında kupayı almasını sağlayabiliyor. Bir bakıma tüm "sivil" otoriteyi tek kalemde çizebiliyor. Başbakan'ın ne kadar "güçlü" olduğu bilinmiyor mu sanki? Nelere, nerelere bir telefonla nasıl müdahale edebileceği bir giz mi?

Bugün anneler günü... Büyük bir olasılıkla binlerce anne oğlu için kaygı duymakta. En sıcak olanını ise herhalde Cihan Kırmızıgül'ün annesi yaşıyor. Bir yanda da tek başına hücresinde oğlunu özleyen Müyesser Yıldız. Bir anne için olabilecek en kötü konumda, binlercesi gibi. Ama onun daha da büyük bir iç ezikliği var: Haksız yere tutuklu olarak yargılanıyor. Kaçacak yeri yok, kaçabileceği tek yer oğlunun kolları. Nasıl olur da böyle bir durumda anneler günü kutlanabilir? Buruk değil mi içiniz, içimiz? 1 Mayıs İşçi Bayramı gibi kutlanıyor Anneler Günü de...

Daha dün Osmaniye'nin Kadirli ilçesinde otogar inşaatının tavanının çökmesi sonucu on işçi göçük altında kaldı. Son on yılda Türkiye'de yaklaşık 11 bin işçi iş kazalarında yaşamını yitirirken, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı işçi ölümlerini kadere bağlayabilecek kadar ileri gidebiliyor. Böyle bir ülkede yine aynı bakan, Türkiye'nin en büyük işvereni olarak 1 Mayıs'ta konuşma yapabiliyor. İşçiler işverenlerle birlikte halay çekiyor. Anneler günü de böyle bir şey işte. Türkiye'nin kanayan yarası Cumartesi Anneleri neyi kutlayacak peki? Bizim gibi, korkunun sokaklarda kol gezdiği ülkelerde bayramların rengi değişiktir. Her tarafta çiçekler açarken, baharı kutlamanın bile yutkunmak olduğu unutulmamalı. Elbette bu yazıyı karamsar bulanlar olacaktır. Ancak, Türkiye'nin genel havasına bakıldığında karamsarlıktan bir nebze olsun sıyrılmak mümkün mü? Cihan Kırmızıgül olayı, 12 Eylül faşizminden farklı bir tablo yaratmıyor. Özel Yetkili Mahkemeler o dönemin DGM'lerine parmak ısırtıyor. Oldum olasıya, "özel günlere" karşı tepkiliyim. Savaşların neden 1 Eylül Dünya Barış Günü'nde daha da azdığını açıklayamadığım sürece bu böyle devam edecek. Gazeteciler Günü'nü kutluyoruz, 97'si içeride...  Neyin kutlaması bu?
Yakında Babalar Günü de gelecek. O zaman da aynı coşkuyla kutlayacağız. Oysa hapishaneler ağzına kadar babalarla dolu. Milyonlarca baba işsiz. Dünya Tiyatrolar gününü kutluyoruz, tiyatrolar kapatılıyor. "Bu ne yaman çelişki anne." Yine de mutlu azınlıkta kendilerine yer bulan anneleri yukarıdaki karamsar tablodan ayırıp, bu mutlu günlerini kutlamayı da borç biliyorum (çelişki falan değil, içtenlikle kutluyorum). 

Mümtaz İdil
Odatv.com

13.05.2012 14:55

11 Mayıs 2012 Cuma

MÜMTAZ İDİL: YUH ÇEKEN OLMAZDI, OLMADI DA

Şefik Kahramankaptan, benim tanıdığımdan çok önceleri Gürer Aykal'ı tanıyor olmalı. Neden "Acaba 'yuh' çeken çıkacak mıydı?" diye bir yazı yazdığını merak ettim. Söz konusu konseri ben de izledim. Doğan Sinangil'in dünya prömiyeri olarak çalınan eseri aradan önceki ikinci parçaydı.
Ben müzik eğitimi almadım. Eseri ancak "beğeni" düzeyinde eleştirebilirim. Sanırım Şefik Kahramankaptan da benim gibi, yani müzik eğitimi yok. SBF-Basın Yayın Yüksekokulu'ndan mezun. Bizler beğenimizle hareket etmek durumundayız. Teknik olarak bir eleştiri getirmek haddimizi aşar, bilmem yanılıyor muyum?
Gürer Aykal, bu ülkenin yetiştirdiği ender sanatçılardan biri ve belki de en önemlisi. Bu önem, onun yalnızca "şefliğinden" kaynaklanmıyor. Kurduğu orkestralarla, yönettiği orkestralarla, Türkiye'nin her noktasına üşenmeden gitmesiyle, çok sesli müziği Mustafa Kemal Atatürk'ün talimatları doğrultusunda bir "hammal" gibi sırtında taşımasıyla önemli.
Çorum Hitit Festivali'ne üç kez Borusan ile ve ücret almadan geldi. Son gelişinde ise hiç unutamam, izleyici ile bir diyalog kurdu. Hangi enstrümanın hangi hayvanı veya havanın hangi koşullarını seslendirdiğini anlattı. Çalacakları, Vivaldi'nin çok bilinen "Dört Mevsim" adlı eseriydi.
Seslerin kesilmesinin ardından gelen alkışlara da değindi ve hatta izleyicilerin nerede alkışlaması gerektiğini elindeki "baget" ile yönlendirdi.
Gürer Aykal, artık sahne ustalığını çoktan aşmış bir müzisyen-şef olarak, izleyici ile mutlaka bir diyaloga girme ihtiyacı hissediyor ve iyi de yapıyor. Müzik dinleyicilerini uyarıyor, coşkulandırıyor, heveslendiriyor ve duygularını paylaşıyor. Bu pek alışılmış bir durum değil bizim sahnelerimizde. Rahmetli Hikmet Şimşek de televizyon programlarında yapardı aynı şeyi. Mutlaka eserin öyküsünü anlatırdı. Bu, izleyici açısından son derece "epik" bir durum. İzleyici ile orkestra ve şef arasındaki kalın duvar bir anda yıkılıyor ve izleyici kendisini sahnede hissedebiliyor. Donuk ve otomatikleşmiş hareketlerle sürdürülen bir konser, izleyici ile orkestra arasında soğuk bir duvar oluşturuyor.
Gürer Aykal işte bu duvarı yok etmek için zaman zaman şakayla, zaman zaman ciddileşerek birkaç kelime etmeyi alışkanlık haline getirmiş. O gün, yani Bilkent'te Doğan Sinangil'in eseri çalınmadan önce de izleyicilere yönelik konuşmalar yaptı Gürer Aykal, Şefik Kahramankaptan bunu hiç anmamış bile.
Bestecinin hemen ön sırada oturduğu bir durumda, eserin zor bir eser olduğunu ve müzik tarihinde ilk dinlendiği anda yuhalanan eserlerin de bulunduğunu şaka yollu söyledikten sonra, "bestecisi de burada, eser bitince yuhalamak yok," diyerek bir espri yaptı. Bestecinin önünde yaptı bunu. Gülerek yaptı... Zor bir eser olduğunu duyurdu böylelikle.
Kahramankaptan bilmez mi ki, Gürer Aykal nezaketinde bir insanın bunu şaka dışında yapmayacağını? Çok sesli müziğe olan saygısı nedeniyle bu uğurda verilen çabaları asla küçümsemeyeceğini? Gürer Aykal bunu baştan yapar, çok zahmetli geçen provaları elinin tersiyle iter ve bildiği ve daha önce çalıştığı bir eseri sahnelerdi. Bu kadar sıkıntıya girip, dünya prömiyeri olarak sahnelemek üzere normalin iki kat fazlası çalışan bir orkestrayı yönetmek yeterince esere ve bestecisine saygı gösterdiği anlamına gelmez mi?
Gelelim izleyiciye...
Elbette "yuh" diyen çıkmayacaktı. Böyle bir şey olması, zaten bir avuç çok sesli müzik seven insanın sözlüğünde yoktur. 18. ve 19. Yüzyıllarda böyle şeylerin Kıta Avrupa'sında görülmesi normaldi, çünkü yüzlerce besteci binlerce bestesiyle bir yarış halindelerdi. Çok sesli müzik bütün batı ülkelerini kuşatmış durumdaydı. Beğeniler olduğu kadar beğenmezlikler de rahatlıkla dillendirilebiliyordu. Günümüzde ise, özellikle de Türkiye'de çok sesli müzik kendini salonlara hapsetmiş durumda. Bu uğurda gösterilen her çaba, başta benim tanıdığım Gürer Aykal olmak üzere hemen tüm müzik adamlarının baştacı durumundadır. Zaten bir avuç insanız şurada. Fazıl Say'ın neredeyse ülkeden kovulma durumuna geldiği böyle ortamlarda, sorunlar dağ gibi büyümüşken, dönüp bağcı ile uğraşmanın, eften püften eleştirilerle varolan değerlerimizle ilgili kafalarda soru işareti yaratmanın anlamı var mı?

Mümtaz İdil
Odatv.com

11.05.2012 01:30