19 Ocak 2013 Cumartesi

Burhan Doğançay'ın haber değeri yok mu ?

Burhan Doğançay kardeşimin yakın dostuydu. Bundan otuz yıl kadar önce New York’a gittiğinde mihmendarlığını kardeşim Namık İdil yapmıştı.
Yıllar öncesinde Burhan Doğançay Ankara’ya geldiğinde, kardeşim de rastlantı sonucu Ankara’daydı ve bir şekilde buluştuk. O zaman ilk ve son kez gördüm Burhan Doğançay’ı. Bana küçük küçük karpostallara basılmış tablolarının resimlerini gösterdi. Bön bön suratına baktım.
Bütün tabloları bir fular gibiydi. Anlamadım.
Ta ki, yıllar sonra ABD’nin New York kentine gidip de, Metropolitan Muzeum’un girişinde bir tabloyla karşılaşana kadar.
Tablo fulara benziyordu ve beni yıllar öncesine götürmüştü.
İmzaya falan da bakmadım. Ben bu ressamı tanıyorum dedim için için: Monet mi, Gogh mu, Gogen mi? Bilemedim.
Türkiye iki gündür M. Ali Birand ve Metin Kaçan ölümüyle ilgileniyor. Burhan Doğançay yok. Garibim son dönemln en büyük ressamlarından biri sayılıyor, ama tasvir bile dinen yasak değil mi?
Cahit Arf ilk kez bu hükümet döneminde paralara resmi basılarak itibarını buldu. Oysa bizim daha demokratik diye düşündüğümüz hükümetler döneminde ODTÜ’de adına tahsis edilen ve ismi verilen odasının kapısındaki levhası sökülmüştü.
Neydi bu? Daha sert bir soru: Nedir bu?
Bizim bir çeşit beyin bunalımına girmemiz mi isteniyor?
Burhan Doğançay gibi bir ressam ölürken, hayatının bir bölümünü yazan Metin Kaçan ondan daha fazla haber konusu oluyor. Üstelik “edebiyatçı” diye geçiyor haberlerde adı.
Edebiyatçı mı, değil mi, buna karar verecek elbette onunla aynı çağı yaşayanlar değil. Tek olmayan, ama yazarının adını bile aşıp Oblomov kahramanıyla dünya edebiyatında yerini alan Gonçarov da olabilirdi Metin Kaçan, ama değildi.
Metin Kaçan’a itirazım yok, ama Burhan Doğançay’ın bu kadar yüzeysel anılmasına itirazım elbette var. Mehmet Ali Birand bu ülkenin değerlerinden biriydi, ama lütfen elinizi vicdanınıza koyun, Turgut Özal öldüğü zaman bile bu kadar sansasyonel haberler yayınlanmadı. Özal’ın emzikli resimleri, kısa pantolonlu koşuşmaları yayınlanmadı.
Neler oluyor?
Uğur Mumcu, Taner Kışlalı, Bahriye Üçok ve benzeri insanlar eceliyle ölmediği halde Akif Beki’nin övgüsüne layık olmayı bile hak etmedi.
Bilinen tartışma yöntemi, Thomas Khun taktiği, “evet, haklısın. Ben de senin gibi düşünüyorum, ama…”
Yaşam sizin için uzun ya da kısadır. Bu, Einstein’in zamanın göreceliği kuramıdır: Bir sobanın üzerinde oturuyorsanız zaman yavaş geçer, bir sevgilinin kollarındaysanız çabucak. Yaşadığınız süre içinde yaptıklarınız arkanızdan elbette anlatılacaktır. Balzac’sanız edebiyat dergilerine, sıradan bir babaysanız çocuklarınızın anı defterine düşeceksinizdir.
Burhan Doğançay gibi bir dünya değeri olan biri eğer bu ülkede Karayılan kadar anılmıyorsa, bebeklik resimleri yayınlanmıyorsa, saçma sapan bir savaşın kilit bölgesi haline gelen Kandil kadar anılmıyorsa, bırakın bir Ortadoğu ülkesi olarak kalalım ve sıcak hava canımıza okudukça daha da sıcak Akdeniz sularına girelim.
Bu yazı, genel bir şikayet yazısıdır. Bizim için değer olanlar bozuk para gibi harcanır ve Datça mevzilerinde kendilerini ölüme bırakırken, yeteneği olduğu halde aktristliği bırakıp şarkıcı olanları alkışlamak hep pirim yaptı bu ülkede.
Siz olsanız çocuğunuza ne derdiniz?
Higs parçacığını mı anlatırdınız, klavyede her türlü sesi çıkaran müzik aletinden mi satın alırdınız?
Higs parçacığını anlatmanız onu mutsuz edecektir, bu kesin…
Ama öbürünün mutlu edeceğinden asla emin olamazsınız.
Zira onun da bir gün çocuğuna anlatmak zorunda olduğu bir geçmişi olacak.

Mümtaz İdil
Odatv.com

19.01.2013 15:36


13 Ocak 2013 Pazar

Rutkay Aziz neden “sıra kimde” diye sormuştu

Rutkay Aziz…
Tanıdığım insanlar içinde çok ayrı bir yeri var, ama mesele o değil. Mesele, onun oyunculuğu.
İlk kez AST tiyatrosunda henüz kendisini kişisel olarak tanımadığım İbsen’in bir oyununda görmüştüm.
Yıllar sonra Los Angeles’te yolumuz kesişti. Müthiş bir zeka, müthiş bir sıcaklık…. İbsen’in kendisine yüklediği yorgunluktan eser yok.
Şimdi bir oyun koyuyor ve başrolü oynuyor: Adalet, Sizsiniz diye.
Her Silivri mahkemesinde Tarık Akan ile birlikte orada hazır bulundu. Haksızlıklara hep karşı çıktı ve siyasi tavrını ortaya koydu.
Böyle bir insanı tanımış olmanın müthiş onuru içindeyim.
Uğur Mumcu’nun katledildiğinde Tunç Başaran ile birlikte Los Angeles’teydik. Haber bomba gibi kucağımıza düştüştü. Ne söyleyeceğimizi, ne yapacağımız şaşırmış vaziyetteydik ve Rutkay ağabey tüm sakinliğiyle, “Sıra kimde,” demişti.
Perdeci…
Kaç kişi bilir perdeci nedir?
Muhsin Ertuğrul tiyatrosunu yıkıp da yerine yenisinin yapıldığına alkış tutan Eyüp Can mı bilecek?
Eyfel kulesini yıkıp da yerine daha büyük bir kule yapmasını bilmiyor mu Fransızlar?
Bir tek itirazım var oyuna, Galileo, Sacco ve Vanzetti ile Socrates var da niye Giordono Bruno yok?
Yargı yüzbinlerce yıldır siyasallaşmış durumda ve gözünü kırpmadan Bruno’yu yaktı, Galieo’yu ise ev hapsine mahkum etti… Ne adına? Tanrı…
Bilim ne yaptı? Tanrı’nın her söylediğinin aksine yeni buluşlara ilmza attı. Tanrı da hep arkasından geldi: Bu zaten İncil’de yazıyor zırvalarıyla.
Rutkay ağabey bundan yıllar önce Jack London’un ölmeden önce yazdığı son romanı “Yıldızlar Korsanı”nı istemişti. Roman Jack London’a hiç uymayan bir romandı. Serüvenci yazar, işkence altında birinin isterse başka bir boyutta yaşayabileceğini ve böylelikle de işkenceden kaçabileceğini anlatan bir romandı.
Rutkay Aziz bunu sinemaya uyarlamak istiyordu.
Türkiye’de on kişi okumamıştır romanı ve haberi bile yoktur, ama Rutkay ağabey okumuştu ve benim de okuduğumdan haberdardı.
“Perdeci” anlamlı bir çıkış, ama Adalet Sizsiniz daha da anlamlı bir çıkış. Eminim ki Taner Barlas ile Rutkay Aziz bize çok şey anlatacak, eminim… Galileo’nun özünde Mustafa Balbay’ı, Tuncay Özkan’ı, Mehmet Haberal’ı, İlker Başbuğu’u ve diğerlerini anlatacak… Hikmet Çiçek asla unutulmamalı.
Her biri Galileo, her biri baldıran zehiri için Sokrates, her biri Bruno…
Bir tiyatro şölenine hazırayın kendinizi. Karşınızda İbsen olmayacak bukez, Rutkay Aziz ve Taner Barlas olacak… Utanacaksınız, üzülecek ve öyle çıkacaksınız tiyatro salonundan.
Adalet, Sizsiniz…
Utanç duymalısınız.

Mümtaz İdil
Odatv.com

13.01.2013 22:19

Mümtaz İdil: Dostoyevski yaşasa Silivri'yi yazardı

Petraçevski ayaklanması olana kadar Dostoyevski bir hiçti. Ne zaman ki Çar Nikola tarafından idama mahkum oldu, o andan itibaren Dostoyevski doğdu.
Petraçevski ayaklanmasına kadar yazdığı ilk romanlarından İnsancıklar Gogol’den tırtıktı. Öteki (Dvoynik) romanı ise yeterince değer bulmadı.
Sibirya’ya sürgüne gönderildikten sonra, oradan yazdığı Ölüler Evinden Anılar mektuplaşmasıyla ismini duyurmaya başladı.
Ardından dev romanları geldi: Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler, Ecinliler, Budala, Delikanlı, Kumarbaz ve muhteşem eseri Yeraltından Notlar…
Hepimizin okumaya üşendiği kadar yazdı Dostoyevski. Üstelik o sıralarda şimdiki gibi yazma kolaylığı da yoktu. Daktilo bile yoktu. El yazmalarıyla yaptı on bin sayfayı.
Anna Dostoyevskaya çok yardımcı oldu, o ayrı.
Ama nedir Dostoyevski’yi aşılamaz kılan? Kiekegaard ile birlikte varoluşçu felsefenin, bilinçaltı akışının önderi haline getiren?
Biz bu dünyaya gelmek istemedik, bu dünyaya fırlatıldık diyen Albert Camus’nün hayatımızdaki önemi ne?
Sorular çok, haddinden fazla çok, ama cevapları Dostoyevski’nin romanlarında var. Bu yüzden belki dünyanın en çok tartışılan yazarlarından biridir.
Aynı çağın devlerinden Lev Tolstoy’u ele alalım mesela… Tolstoy Anna Karenina, Savaş ve Barış gibi nehir romanlar yazmıştır, ama asla bireye inmemiştir.
Oysa Dostoyevski’nin tüm romanlarında bireyin analizi mevcuttur.
Tolstoy kimseden etkilenmeden Rus yapısını incelemiştir,ama Dostoyevski’nin en büyük tutkusu Honore de Balzac’tır. Önemli romanlarına Balzac’ın çevirilerinden sonra başlamıştır.
Gelelim güncele… Artık roman sanatı önemini yitirmiş durumda. Dostoyevski veya Tolstoy gibi roman yazarları çıkmayacak. Bir dönemin kapanışıdır bu. Bundan sonra polisiye romanlar piyasayı allak bullak edecek.
Nobel edebiyat ödülünü veren 12 vatandaş da bundan sonra kime ödül vereceğini düşünmek zorunda kalacak.
Bundan sonra kimse Lebdev gibi bir yalakayı anlatamayacak, yaşayacak.
Bundan sonra kimse Mışkin kadar zeki olup da “budala” diye anılmayacak.
Kimse Faulkner’in, “Döşeğimde Ölürken” romanı gibi bir roman yazamayacak.
Bundan sonra asla Gabriel Garcia Marquez’in “Kolera Günlerinde Aşk” romanını taklit etmek mümkün olmayacak.
Edebiyat artık gömleğini banyo kapısının arkasına asmış ve çıplak halde odasına gitmiş bir adam durumundadır. Çıplaktır ve bunun farkında değildir.
Petraçevski ayaklanmasının ardından tutuklanan 115 adamdan birisi dünyaya meydan okuyamayacaktır asla.
Beş dakika içine tüm hayatını sığdırmayı da göze alamayacaktır.
Semyenovski meydanında ölümü beklemek gibi ölümü de beklemeyecektir.
Silivri gibi zindanlarda bekleyecek ve Nikola’nın affını umacaktır.
Neden 19. Yüzyıl yazarlarını okumamız gerektiğini soracaksanız eğer, işte bu yüzdendir derim.
Hala insanlık ayakta ama zulüm onun üzerinde.

Mümtaz İdil
Odatv.com

13.01.2013 10:42

9 Ocak 2013 Çarşamba

Mümtaz idil: Şiddet bir virüs mü ?

Şiddet bir virüs mü?
Batılı bilim adamlarından bazıları şiddetin bir virüs olduğunu ve insandan insana geçerek yaygınlaştığını savunuyorlar.
Akla yakın bir açıkama. En azından bizim gibi ülkelerde şiddetin giderek yaygınlaştığı düşünülürse geçerli bir açıklama.
Gün geçmiyor ki gazetelerin üçüncü sayfalarında kadına yönelik şiddetten örnekler olmasın.
Ama “şiddet” eğer devletten geliyorsa, işte o zaman iki dakika düşünmek gerekir. Şiddeti önlemek birinci görevi olan devlet, şiddette başı çeken bir kurum haline dönüşüyorsa, ortada şiddetten de öte sağlıksız bir durum var demektir.
Buna devlet terörü adını takmak yanlış olmaz.
Örneğin, uzun tutukluluk dönemleri başlı başına bir şiddet uygulamasıdır. Bunu kabul etmemek olanaksız, ama iş onunla kalmıyor, bir de “F tipi” denilen koğuşlarda yaşananlar var, ki bunu kelimelerle anlatmak mümkün değil.
TECRİT CEZASI
Öncelikle, dünyanın en ağır işkencelerinden biri sayılan “tecritte tutma” rahatlıkla uygulanıyor. Tuncay Özkan’ın dediği gibi, insan gölgesiyle bile konuşma ihtiyacı duyuyor. Kendiyle dertleşiyor, duvardaki gölgesini tekmeliyor ve “tüm suç sende, o halde ben niye buradayım,” diye bağırabiliyor.
Bununla da kalmıyor, kazayla yan koğuştakilerden birine laf atarsanız, selamlaşırsanız bu kez de açık görüşme hakkınız elinizden alınıyor. Gardiyanlarla bile konuşmanın yasak olduğu o karanlık evrende, tek duyduğunuz ses televizyondan gelen mekanik insan sesleri oluyor.
Şiddetin artma eğilimi, şiddetin varlığı ve kanıksanmasıyla doğru orantılı olarak gündeme geliyor. Sosyologlar da bunun toplumsal bir olgu olduğunu öne sürüyorlar. Bir anlamda, şiddet bir toplumda yaygınlaşıyorsa, durmasını beklemeyin daha da yaygınlaşacak demek istiyorlar.
Bundan yüz yıl kadar önce, gelişmiş Batılı ülkelerde de, aralarında Türkiye’nin de bulunduğu, şimdinin gelişmekte olan veya az gelişmiş ülkelerinde uygulanan taktik uygulanmaktaydı. Medya (günümüzdeki kadar görsel olmasa da), yayınlarının bazı bölümlerini cinayet, intihar veya trafik kazası haberlerine ayırıyordu. Daha sonra bu yayınları inceleyen David Phillips gibi bilim adamları, bu tür yayınların şiddeti arttırdığını kanıtladılar.
Bunun bir de devlet adına yapıldığını düşündüğünüzde, işin boyutlarının nerelere varacağına insanın aklı ermiyor. İzmir’de karakolda dayak yiyen ve ardından da polise mukavemet ettiği için hakkında 6 yıla kadar dava açılan kadının durumunu düşündüğümüzde, gözönünde olmayan nice olayların cereyan ettiğini tahmin etmek mümkün. Metin Göktepe’nin polis tarafından öldürülmesinin yıldönümünde de bu daha anlamlı oluyor
Yine David Phillips, spor diye göklere çıkarılan boks maçlarının da şiddeti artırdığını öne sürüyor.Phillips’in yaptığı araştırmaya göre, Muhammed Ali’nin 1975’te yaptığı iki karşılaşmadan sonra ölüm olaylarında müthiş bir artış olmuş. Özellikle Manila’daki karşılaşmadan sonra 108 kişi şiddete maruz kalarak ölmüş. Phillips, bunun normalin 26 kat fazlası olduğunu belirtiyor (Bilim Teknik, Temmuz 1987, s.38-39, 47).
DEVLET ŞİDDETİ
Şiddetin yaygınlaşmasında devletin rolünün etkinliği tartışılmaz. Bunun en dehşetli örneği yakın geçmişte Irak’ta yaşandı. Ancak, daha da vahim olanı, savaş ortamında olmamasına karşın, şiddetin orta öğretim düzeyine kadar bile inebilmiş olması. Şiddetin bir virüs gibi yaygınlaştığı görüşü de burada ağırlığını gösteriyor. Medyanın da buna katkısı tartışılmaz hale geliyor.
Şiddetin yaygınlaşmasının, kapitalistleşme sürecini tam olarak tamamlayamamış ülkelerde, bu sürecin başını çekenlerin işine yaradığı da kesin. Devlet bu nedenle şiddete başvuruyor zaten. Arjantin ve Şili’deki darbelerden sonra insanların akıl almaz işkencelere maruz kaldığı, bizim ülkemizde de 12 Mart ve 12 Eylül faşist darbelerinden sonra binlerce insanın devletin şiddetinden kaçamadığı ortada. Şimdi ise askerin yerine geçen sivil vesayet en akıl almaz işkenceleri uyguluyor. İnsanların canını acıtmıyor belki ama ruhunu en kökünden söküp alıyor.
İnsanın zaten doğasında bulunan ve sevgi kadar büyük bir potansiyele sahip bulunan şiddet dürtüsü, yaygınlaştıkça toplumsal ilgi odağı haline gelmektedir. Şiddetten ürken, korkan ve bulaşmamaya çalışan insanların bile kendilerine bir şekilde dokunacağı korkusuyla şiddete karşı şiddetle başvurmaya hazırlandıkları rahatça gözlenebilir. Bu hayvansal bir içgüdü olduğundan, karşı koymak da çok zordur. Artık çocuğunu okula gönderen ebeveynlerden, sokakta yürürken çöp kutularından uzak durmaya çalışan, müşteri alınca arka koltukta oturmasından tedirgin olan taksi şoförlerinden, kapı çalındığında tedirgin olan ev kadınlarına kadar tüm toplum tedirginlik sandalyesine oturtulmuş demektir.
YÖNETMEK KOLAY
Türkiye gibi tedirgin ve ürkek toplumları yönetmek çok daha kolaydır, çünkü yönetime karşı şikayetleri olsa bile, başkalarına olan güveni sarsıldığından, birleşip de karşı koymak, yani başka bir deyişle örgütlenmek gibi bir yola asla başvuramazlar. Güven sarsılmıştır, her an her köşede şiddet kol gezmektedir, sevgi bastırılmıştır vb… En yakın dostuna, akrabasına ve hatta zaman zaman kendisine bile güven duymayan ürkek bireylerden oluşan bir toplum yaratılmıştır. Daha da korkuncu, devlet bizzat şiddeti uygulamakta ve bununla toplumu baskı altında tutmaktadır.
Bütün bunlar, insanın doğasındaki şiddet duygularını harekete geçirmeye yeter. Aile içinde şiddet uygulayan kişiler, bunu sokağa taşırmak eğilimindedir zaten ve fırsatını buldukça da yerine getirecektir. Potansiyel şiddet unsurları, kültürsüzlükten de kaynaklanan bir cesaretle, evinden çıkıp sokaklarda dolaşmaya başlamıştır.
Tek taraflı olmadığı hayvan deneyleriyle de kanıtlanan şiddet, elbet maruz kalan kişi veya kişilerce de bertaraf edilmeye çalışılacaktır, ancak bunun adı savunma olmayacak, karşı şiddet olacaktır. Şiddet olayını iki katına çıkartan bir ortam doğmuştur artık. Şiddete şiddetle karşılık verme zorunluluğu, yatışmayı ortadan kaldıracaktır.
Yönetimler, bunun dengede kalması için savaş vereceklerdir. Şiddetin dozunu her zaman ayarlamaya çalışacaklarına inanlar, içkiyi istediği zaman bırakacağına inanan alkolikler gibidirler, asla dengeyi bulamazlar. Şiddet, fitili ateşlenmiş dinamit lokumu gibidir, patlayıncaya kadar durmaz. Patladığı zaman da, adı değişmiştir artık: İç savaş.
Kuşkusuz, iç savaşa giden yolda da terörle kol kola hareket edecektir.
BAŞTA MASUMDUR
Akıl kalkanlarıyla baskı altına alınan ve eyleme dönüşmesi kısmen de olsa engellenen şiddet, kişi bazında kaldığı sürece kendine zarar vermekten çevresindeki canlı cansız her şeye zarar vermeye kadar varabilir. Bunlar kim zaman son derece masum görüntülerdir. Olmadık yerde, canını hiç yakmayacağını düşündüğü sevgiliye atılan tokattan, yerdeki teneke kutuya vurulan tekmeye kadar çok geniş bir yelpazededir şiddet. Başta masumdur, kendi halindedir ve pişmanlık duyguları sürekli dozu engellemeye çalışır. Ancak, kalkanların bir an zayıflaması ile kendine küçücük bir boşluk bulan şiddet bir kez “ağır bir hasara” yol açarsa, artık onu dizginlemek güçleşir. Kişi artık savunma mekanizmalarına sığınacak ve yaptığı işin doğruluğuna kendini inandırmaya çalışacaktır. Kumara para kaptıran saf vatandaş gibi, kağıtlardan hırsını almak ve kaybettiğini telafi etmek üzere bir daha masaya oturacaktır.
Şiddete maruz kalanın da şiddetle cevap vermesi zorunluluk haline geleceğinden, gerçekten de bir virüs gibi hızla yayılma eğilimi gösterecektir. Bu yayılma, toplumun birinci dereceden sorunu haline geleceğinden, diğer sorunlar bunun birer türevi gibi görünme eğilimindedir.
Sonunda, şiddetten rant umanlar, gün gelip de ağabeyi terör ile baş edemeyince, ufak tefek fevri olaylar, münferit vakalar olarak görülen şiddet, kontrolden çıkacaktır.

Mümtaz İdil
Odatv.com

09.01.2013 13:34

3 Ocak 2013 Perşembe

Mümtaz İdil: İddia ediyorum: Sartre daha tehlikeli

Gündeme şöyle bir göz atalım:
Aman Allah, Hasdal’da iki Genel Kurmay Başkanı olacak gibi gözüküyor. Askeri hiyerarşi karışacak.
John Steinbeck’in belki de en tanınan kısa romanı Fareler ve İnsanlar… Daha da acıklı bir durum. Devlet Tiyatroları bu oyunu hemen sahneye mi koysa dersiniz?
Jose Mauro de Vasconselos’un Şeker Portakalı… Zor iş, gerçekten zor iş. Bunu Dostoyevski’nin Budala romanı izleyecektir mutlaka: “Hakaret içerdiği için”.
Ya D.H.Lawrance’ın Lady Chatterley’in Aşkları, o ne olacak? Yani vitrinleri süslemeye devam mı edecek?
Jean Paul Sartre’ın Bekleyiş ve Tükeniş’i haydi neyse de, Uyanış romanı ne olacak? Henry Miller’in Sexus romanının akıbeti ne?
Steinbeck'in Fareler ve İnsanlar'dan daha da tehlikeli bir romanı var, ona da dikkat: Cennet Yolu. Ne yani, bu kefere yazar Cennet’in yol haritasının kendisinde olduğunu mu iddia ediyor? Evinde kroki falan mı bulunduruyor. Mutlaka ev araması yapılmalı. Salinas’ta otururdu rahmetli. Belki de çoktan yok olmuş gitmiştir krokiler.
Dostoyevski’nin Başkasının Karısı romanı külliyen yasaklanmalı var olanlar da yakılmalı. Değil mi ama, ne demek başkasının karısının iffetini roman ismi yapmak?
Gonçarov’un Oblomov romanı da gündeme alınmalı. Ne demek Oblomov? Roman isimleri mutlaka Türkçe yayınlanmalı.
Necip Fazıl Kısakürek’in, Yusuf Ziya Ortaç’ın, İbrahim Çallı’nın ve daha bir çok aydın ve yazarın devletten para istemesi büyük bir hayretle karşılanıyor. Oysa gelenek hiç değişmedi. Üstelik Menderes zamanında telif hakkı olmadığı düşünülürse, böyle bir “yakarış” hoş karşılanabilirdi. Şimdi durum ne acaba?
O zaman gazeteciler sadece gazeteci, yazarlar sadece yazardı.
Falan filan.
Geçiniz…
Bu uyduruk gündemlerle dünyaya rezil oluyoruz, orası ayrı. Ama iç politika malzemesi olarak da hiç fena parçalar değiller. “Vay, bu da olur mu”nidasıyla, “helal olsun, iyi iş yapıyorlar” nidası arasında sıkışıp kalıyoruz.
Ama arada yılbaşı zamları unutturulmaya çalışılıyor.
Arada İmralı ile görüşmeler unutturulmaya çalışılıyor.
Arada doğalgazdan ölümler unutturulmaya çalışılıyor.
Arada ek vergiler unutturulmaya çalışılıyor…
Daha arada neler unutturulacak, göreceğiz.
Geçen yıl yılbaşı zamlarından hemen sonra İlker Başbuğ gözaltına alınmıştı, bu yıl İsmail Hakkı Karadayı…
Seneye Necdet Özel? Olmaz, görev süresi bitmemiş olacak. O zaman Hilmi Özkök? O da olmaz, “kanka” sayılır. O zaman Yaşar Büyükanıt, o hiç olmaz, Dolmabahçe…
Bulurlar birini.
Nereye baksanız Fareler ve İnsanlar, İsmail Hakkı Karadayı ve Menderes dönemi aydınlara ödenen paralar var. Türkiye gündemi öylesine dar ve kısır ki, konular bu noktalar üzerinde tartışılıyor!
İtibarsızlaştırmanın boyutuna bakar mısınız? Nerelere kadar uzandı?
Boşverin, ekonomi tıkırında ya, siz ona bakın.

Mümtaz İdil
Odatv.com

03.01.2013 20:54

31 Aralık 2012 Pazartesi

Çorum ona çok şey borçlu

Çorum’a sürgün gönderildim.
Kültür Bakanı İstemihan Talay’dı. Çok sevdiği Tevfik Ketencioğlu uğruna beni harcadı. Sonra onunla da ağır cezalık oldu, ayrı.
 Çorum Kültür Müdürü olarak zaten beni Bülent Ecevit atamıştı, kademe ilerlemesi cezam olduğu için daha üst bir görev alamıyordum. Basın müşavirliği ise bu ceza kapsamı dışındaydı.
O sırada basın müşaviri Ergun Evren ağabeydi. Yerine ben oturdum.
Müsteşar Yardımcısı Tevfik Ketenci ile “papaz” olunca, bakan beni asli görevim olan Çorum Kültür Müdürlüğü’ne gönderdi.
Beni belediyeden Ali Alakoç karşıladı. Rahmetli Ahmet Yalçın’ın önerisiyle oraya gitmiştim. Beni öğretmen evine yerleştirdiler.
Dört buçuk yıl görev yaptığım Çorum Kültür Müdürlüğü böylelikle başlamış oldu.
İki insan benim için çok önemliydi o sıralarda, biri can dostum Gürer Aykal, diğeri hiç tanımadığım ama göğsünde Atatürk rozetini hiç eksik etmeyen Asım Kocabıyık.
Ali Alakoç Hitit Festivali için ne yapacağımızı sorduğunda, ben de Borusan Oda Orkestrasını çağırabileceğimizi söyledim.
İnanmadı.
Yanında Gürer Aykal’ı aradım.
Gürer Aykal’ın elbette müthiş desteği oldu, ama parayı verecek olan Asım Kocabıyık’tı.
Borusan bir otobüs dolusu Anitta Otel’e indi.
Sevgili çocukluk arkadaşım Yaz Baltacıgil ile yıllar sonra orada karşılaştım.
Herkes bir anda Çorum’un antikacılarına daldı.
Akşam, 17 haziran akşamı salonun neredeyse yarısı boştu. Vivaldi’den bir esinti çalıyordu Borusan ve protokol denilen yerde kimse oturmuyordu.
Bir anda İbrahim Karamemet ayağa kalkıp alkışlamaya başladı.
Ardından Ceyhan Mumcu’nun eşi Naciye Mumcu, sonra vali yardımcısı Ahmet Soley, ardından Vali Atıl Üzelgün’ün eşi ve son olarak da Vali Atıl Üzelgün…
Bunu yapan elbette Gürer Aykal ve o sıralarda Borusan Güzel Sanatlar Genel Müdürü Sami Caner’di, ama işin en temelinde, yakasından Atatürk rozetini bir an bile çıkarmayan Asım Kocabıyık vardı.
Parayı o veriyordu. Borusan’ın gelişini, gidişini, orkestrada çalanların kaşelerini karşılayan hep oydu.
Ben tanığım, Gürer Aykal bir kez açılışında bir kez de kapanışında geldiği Hitit Festivalinden para almadı.
Çorum belediye başkanı Arif Ersoy da tüm misafirlerini ağırladı.
Kimsenin farkında bile olmadığı bir Çorum günleri yaşandı o sıralarda.
Hıncal Uluç, “Şimdi Çorum’da olmak vardı anasını satayım” diye yazdı.
Mehmet Yolyapar, Tugay Afat, Ali Alakoç, Avukat Erdal ağabey, bakır sanatçısı Hasan Tuluk ve daha yüzlerce insan destek oldu.
Ama asıl destek hep geride ve isimsiz olarak kaldı: Asım Kocabıyık.
Çorum ve Türkiye ona o kadar çok şey borçlu ki…

Mümtaz İdil

Odatv.com


31.12.2012 02:06

22 Aralık 2012 Cumartesi

Mümtaz İdil: Yemezler Başbakan!

Başbakan ODTÜ’lü öğrencilere laf attı: “Bunlar nasıl öğrenci?”
Öyle mi? Siz konuşacaksınız, kimse yanıt vermeyecek.
Sivil toplum kuruluşları sus pus…
Üniversiteler keza…
Muhalefet desen yok.
Yargı, kendine yöneltilen sataşmaya rağmen gıkını çıkaramamış durumda.
Medya tam çanak durumunda.
Halk suskun.
Bir tek öğrenciler ses çıkarmaya başladı.
Erdoğan için tehlikeli olan da buydu zaten. Bir sarmal ateş gibi her yanı sarması an meselesi Başbakan da onun farkında.
Başına bir şey gelirse, gençlik kanalıyla gelecek. Diğerlerini susturması kolay. Gönder maliyeyi, gönder polisiye güçleri, gönder savcıları…
Öğrenciye ancak biber gazı, tazyikli su ve polis copu gönderebilirsin, gerisi hikaye.
Bu ülkede yalnızca ben konuşurum, diğerleri konuşamaz diyor Başbakan.
Öyle mi?
Sokak ağzı ya da Kasımpaşa jargonuyla, yemezler!
Üniversiteleri ilkokul düzeyine çekmeye çalışıyorsa Başbakan, nafile çaba.
Medyayı, TSK’yı, STK’yı ilkokul düzeyine çekebilir Başbakan, ama gençliği asla!
Gençlik, varoluş nedeniyle ortadadır ve kaybedecek hiçbir şeyi olmayan bir kalabalıktır.
Parayla işi olmaz, eğitimle sorunları vardır. Ona müdahale edildiği zaman da ayağa kalkacaktır.
Üniversiteler ana okulları değil sayın Başbakan, üniversiteler geleceğimizin yapı taşları.
Kimse sormayacak mı size, 10,5 milyon dolara oğlunuzun ikinci bir “gemicik” aldığını?
Sormayacak, öyle mi?
Gençlik bu mu? Birkaç genç mi bu ülke?
Torunlarımıza kadar borçlandık ve Türkiye kalkınan bir ülke, öyle mi?
Kalkınan kim sayın Başbakan? Sizler mi, bizler mi?
Soner Yalçın’ın dediği gibi, çocuklarımızı bari rahat bırakın. Onlar kendilerince Türkiye’yi bir kıvama sokmaya çalışıyorlar. Kendi geleceklerinden endişe ettikleri için başkaldırıyorlar. Haklılar da.
Ama siz çıkıp onların öğrenci bile olmadığını söyleyebiliyorsunuz.
Oysa onlar ülkelerine sahip çıkan yoksul gençler. Mezun olduklarında iş garantisi bulunmayan ama niye okuduğunu da bilmeyen şaşkın bir kalabalık.
Ayağa kalkıyor ve size itiraz ediyorlar.
Muhalefet bile arkalarında değil, ama onlar itiraz ediyorlar.
Korkmuyorlar, çünkü onların dağarcığında korku yok.
Ama siz onları hizaya getirmeye çalışıyorsunuz, öyle mi?
Bu sizi de, beni de aşar sayın Başbakan. Eğer gençlik kendine aykırı bir ortamda yaşamak istemiyorsa, yaşamayacaktır. Bunun için de sonuna kadar mücadele edecektir. Ne biber gazı, ne tazyikli su ne de gaz bombaları… Onları yollarından çevirmeyecektir.
Sizin yerinizde olmayı hiç istemezdim sayın Başbakan, hem de hiç.
Onur, gençlere güvenmek ve onlarla iyi geçinmekten geçer.
Onları suçlamaktan değil.
Bir de muhalefet denilen garabet bunu anlayabilse.

Mümtaz İdil
Odatv.com

22.12.2012 20:33